‫همه ما در این جهان با ساختارهای شرطی ‫ بیولوژیکی متولد شدیم، اما بدون خودآگاهی
‫اغلب وقتی به چشمان یک ‫کودک خردسال نگاه می‌کنید،
‫اثری از خود وجود ندارد، ‫فقط خلأیی درخشان وجود دارد
‫فردی که در آن خلأ رشد می‌کند، نقابی است ‫که روی هوشیاری را پوشانده
‫شکسپیر گفت: "همه جهان یک صحنه و ‫ همه مردان و زنان، فقط بازیگران هستند"
‫در فردی بیدار، آگاهی از طریق شخصیت، ‫ از طریق نقاب می‌درخشد
‫وقتی بیدار هستید، با شخصیت ‫خود شناخته نمی‌شوید
‫شما باور نمی کنید که ماسک‌هایی ‫ هستید که بر سر دارید
‫اما از ایفای نقش نیز ‫دست بر نمی‌دارید
‫وقتی با نقاب و شخصیت خود شناخته ‫می‌شویم، این مایاست، توهم خویشتن
‫سامادی بیداری از رویای شخصیت ‫در نمایش زندگی است
‫دوهزار و چهارصد سال پس از ‫نوشتن "جمهوری" توسط افلاطون،
‫بشر هنوز در حال ‫خروج از غار افلاطون است
‫در حقیقت، ممکن است بیش از ‫هر زمان دیگری دچار توهمات باشیم
‫افلاطون از سقراط خواسته بود ‫ گروهی از مردم را توصیف کند که
‫تمام زندگی خود را در غاری به صورت زنجیرزده ‫در مقابل یک دیوار خالی زندگی می‌کردند
‫تنها چیزی که آن‌ها می‌توانستند ببینند ‫سایه‌هایی بود که روی دیوار طراحی شده بود
‫توسط چیزهایی که از مقابل آتشی ‫که پشت آن‌ها بود می‌گذشتند
‫این نمایش عروسکی ‫به دنیای آن‌ها تبدیل شده بود
‫به گفته سقراط، سایه‌ها به همان اندازه‌ی ‫.زندانیان به دیدن واقعیت، نزدیک بودند
‫حتی پس از اینکه درباره ‫جهان خارج به آن‌ها گفتند،
‫آن‌ها همچنان بر این باور بودند ‫که سایه‌ها همه چیز هستند
‫حتی اگر آن‌ها مشکوک بودند ‫که چیز دیگری وجود دارد،
‫آن‌ها مایل به ترک آنچه ‫ آشنا بود، نبودند
‫بشریت امروز مانند افرادی است که ‫فقط سایه‌های روی دیوار غار را میدیدند
‫سایه‌ها مشابه افکار ما هستند
‫جهان تفکر تنها دنیایی است ‫ که ما می‌شناسیم،
‫اما جهان دیگری وجود دارد که ‫فراتر از تفکر، فراتر از ذهن دوگانه است
‫آیا حاضرید غار را ترک کنید؟
‫همه آنچه را که می‌دانستید رها کنید ‫ تا حقیقت خود را بفهمید؟