از زمانی که دیگه به بابانوئل اعتقادی نداشتم
زمان به سرعت گذشت
دوستای قدیمیم که به کلی فراموش شدن
از حافظه من کوچیک و کوچیک تر شدن
امروز هم مثل دیروزه
کم کم دارم ازش خسته میشم هیچ هیجانی نداره
با عروسک شکسته حرف میزنم
جوابی نمیده , انگار منو فراموش کرده
مثل یه ملکه توی یه افسانه
من یه بزرگسالم همین
من معتقد بودم که مثل همه افسانه ها فقط پایان های خوشی وجود داره
هنوز هم مثل یه بچه رویا میبینم
کنجکتوی به سرعت از بین میره
چیزایی که نمیخوام بدونم زیادن
همه دوست دارن پیترپن باشن
قبلا همینطور بود دوباره خسته کننده به نظر میرسه
صادق بودن سخته
پس همه چیز رو جوری پنهان کن انگار طبیعیه
احساس میکنم احمقی هستم که صدمه میبینه
فقط خودم راز خودم میشم
مثل یه ملکه توی یه افسانه
من یه بزرگسالم همین
من معتقد بودم که مثل همه افسانه ها فقط پایان های خوشی وجود داره
هنوز هم مثل یه بچه رویا میبینم
با گذشت زمان
کابوس امروز دوباره میاد
برمیگردم و می ایستم
این منه واقعیه
مثل ملکه افسانه هایی که می شناختم
من یه بزرگسالم همین
من معتقد بودم که مثل همه افسانه ها فقط پایان های خوشی وجود داره
مثل اون رویا من هنوز همونم (درست مثل یه رویا)
مثل یه دختر بچه باقی موندم (مثل یه بچه)
من معتقد بودم که مثل همه افسانه ها فقط پایان های خوشی وجود داره
مثل یه بچه ای که باور داشت رویا میبینم