‫کاری از تیم ترجمه‌ی اختصاصی بهشت انیمه | انیمه لند | سندیکای فونیکس مترجمین: itachi 14 & Phonix / t.me/AnimeHome_ir / t.me/AnimWorld_Anim
https://anime-list1.fun/ rubika: @HentaiSekai t.me/anime_introducing / t.me/animeHN1 www.namasha.com/Animeparadaisu / t.me/Anime_List /
‫بیا اینطرف!
‫اینجا... اینطرف...
‫همینجا...
‫میبینم که صدامو میتونی بشنوی.
‫البته.
‫چی؟
‫ال کون، چیشده؟ ‫منظورت از البته چیه؟
‫ال-کون؟
‫نمیتونی... ببینیش؟
‫اصلا...
‫تو احتمالا...
‫همون چیزی نیستی که بهش میگن شبح؟
‫چرا. اسم من رای‌ هست.
‫خیلی وقت بود که اینجا منتظر یکی بودم ‫که بتونه صدامو بشنوه.
‫راستی، داداش، اون شنل...
‫ها؟
‫انگار با هم ست ایم.
‫من اینو از یه نفر به نام هلن-سان گرفتم، ‫که مسئول پذیرش انجمن ماجراجویانه.
‫که اینطور... تعجبی نداره.
‫وقتی من زنده بودم هم همینو پوشیده بودم.
‫این یه چیز ویژه‌ست که جادوی دفاعی درونش ‫رسوخ کرده که من از استادم گرفتم.
‫جادو... پس یعنی...
‫ها؟! یـ-یهویی داری چیکار میکنی؟!
‫م-مثل کاری که زوج‌ها برای هم میکنن؟
‫یـ-یه چیزی ظاهر شد!
‫منظورم اینه که، پاهاش، شفاف ان! ‫توی هوای شناوره!
‫ببخشید. لطفا داستانتو ادامه بده.
‫خدا رو شکر...
‫اینطور برداشت میکنم که آبجی هنوز حالش خوبه...
‫پس این یعنی که تو...
‫آره. هلن خواهر بزرگمه.
‫و همچنین...
‫اون تنها بازمونده‌ی...
‫این روستاـه.
‫ولی اگه اشتباه نکنم، هلن-سان ‫هیچ خاطره‌ای از گذشته‌ش نداره...
‫که اینطور...
‫خیلی فاجعه به شدت دردناکی بود، میدونی.
‫قابل درکه که واسه محافطت از ذهن ‫و عقل خودش اونا رو مهر و موم کرده.
‫ولی، اگه اینطور شده باشه...
‫بخاطر همین هم آبجی توی خطره!
‫التماست میکنم! خواهش میکنم آبجی رو نجات بده!
‫رای-کون! ناهار حاضره!
‫بگیر! بگیر! و اینم!
‫رای-کون؟!
‫ای بابا...
‫واسه همینه که میگم باید به حرفم گوش بدی.
‫بهت گفتم دیگه قهرمان بازی نکن چون خطرناکه.
‫این بازی نیست!
‫من میخوام یه جنگجوی شجاع بشم!
‫نمیتونی.
‫اگه باز به خودت صدمه بزنی چیکار میخوای بکنی؟
‫چیزی مثل صدمه دیدن ‫نشان افتخار یه جنگجوـه.
‫خیلی زیادی نگرانیا، آبجی.
‫تو تنها برادر کوچیکمی.
‫نمیتونم نگرانت نشم، میدونی؟
‫بسه، آبجی!
‫من دیگه بچه ای نیستم که همیشه ‫باید ازش محافظت کنی!
‫باشه، باشه.
‫خب بس کن دیگه!
‫این چی بود دیگه؟
‫خونه‌مون....
‫مامان... بابا!
‫برو پی کارت!
‫نه، این کارو نکن!
‫از اینکه شما آدم‌ها هیچ ‫ترسی از خودتون نشون نمیدین متنفرم!
‫امید مثل یه سمه واسه من.
‫من از بین میبرمش و ریشه کنتون میکنم!
‫فرار-
‫ا-اون چی بود؟!
‫نمیدونم، ولی خیلی خطرناکه!
‫به هر حال، باید در بریم!
‫ولی بقیه...
‫ناامید کننده‌ست، ولی از فقط ما دو تا کاری برنمیاد!
‫الان باید فرار کنیم!
‫باشه...
‫لعنتی! ولی کجا میتونیم بریم؟!
‫آبجی، چی شده؟!
‫باید فرار کنیم!
‫فکر کردین میتونین از من فرار کنین، بچه‌های لعنتی!
‫آبجی، این طرفی!
‫همینه. فرار کنین، فرار کنین!
‫از هیچی بیشتر از دیدن صورت‌های ‫پر از یاس و ناامیدیتون بیشتر لذت نمیبرم!
‫آبجی!
‫نگران من نباش! فرار کن، رای-کون!
‫مثل اینکه آخر خطه، دختر کوچولو.
‫خب پس، وقتشه که من وقتی روح و بدنت ‫دارن توی ناامیدی فرو میرن، کیف و حال کنم.
‫تـ... تونستم...
‫آبجی، حالا فرصت داری!
‫ها؟! نشد!
‫فکر کردی با چیزی مثل این ‫میتونی زخمیم کنی؟!
‫خیلی خب.
‫پس اول با خوردن تو شروع میکنم!
‫رای-کون!
‫فرار کن، آبجی!
‫رای-کون!
‫آبجی... فرار کن...
‫نه! رای-کون!
‫چه چهره‌ی عالی‌ای.
‫ناامیدی آدم‌ها منو با قدرت ‫ارضا کننده ای پر میکنه!
‫ولی، نزدیک بود که همه‌تون رو بکشم.
‫آدم‌ها به شکل رو مخی ضعیفن.
‫نباید... نباید اینطوری بشه...
‫خیالت راحت، دختر کوچولو.
‫بلافاصله نمیکشمت.
‫پونزده سال بعد، یه بار دیگه ظاهر میشم ‫تا تو رو بکشم و بقیه اهالی شهر رو ریشه کن کنم.
‫وقتی اون زمان برسه، از خوردن روحت که ‫مملو از ناامیدی مطلق شده، لذت میبرم.
‫نمیذارم...
‫ها؟
‫حتی اگه بمیرم هم، تسلیم نمیشم.
‫به هر قیمتی شده از آبجی در برابر تو محافظت میکنم!
‫چه گستاخ... خیلی خب.
‫پس اجازه میدم که روحت توی از سرزمین بمونه.
‫با چشم‌های خودت خواهی دید که ‫چه سرنوشت شومی در انتظار خواهر بزرگترته.
‫هر چی میخوای بگو...
‫هر جوری که شده... من...
‫رای-کون؟
‫امکان نداره...
‫امکان نداره!
‫نه! رای-کون!
‫رای-کون!
‫و این چیزی بود که ۱۵ سال پیش سر این روستا اومد.
‫وحشتناکه...
‫اون کثافت هر وقت روستا یا شهری رو ویران میکنه،
‫همیشه یه بازمونده رو جا میذاره.
‫حتی بعد اینکه یه مدت به خواب میره، ‫بیدار میشه تا پیداشون کنه و کارو تموم کنه.
‫چی؟
‫کسی که زنده میمونه به یه نفر درمورد این فاجعه میگه.
‫با این کار، اون تجربه وحشتناک تبدیل به ‫یه شایعه بین مردم میشه.
‫این یه رویداد پی در پی رو شروع میکنه، ‫و ترور و وحشتو دوباره میسازه و یه افسانه بوجود میاد.
‫وقتی منو خورد، هوشیاری اوروبوروس به درونم ‫جریان یافت و اینطوری بود که فهمیدم...
‫اون داشته از اینکه ذره به ذره‌ی ‫ترسم رو میخورده لذت میبرده!
‫با این کار، اون انرژی منفی طعمه‌شو میخوره ‫و قدرتش زیاد میشه.
‫اون کثافت الان آبجی و کسایی که نزدیکش رو هدف گرفته.
‫واسه همینه که ازتون میخوام که یه جوری جلوشو بگیرین.
‫ولی...
‫اگه به قدرت من باشه که هیچ شانسی ‫در برابر اون هیولا ندارم.
‫در این صورت، نباید بهش قدرت بدی.
‫بهت که گفتم.
‫اون کثافت از انرژی منفی روح ‫به عنوان تغذیه استفاده میکنه تا زنده بمونه.
‫اون موقع، بهم گفت که خوردن من روحم رو ناامید میکنه.
‫هدفش فقط کشتن نیست.
‫هر چند که کاری میکنه که یه جوری بنظر بیاد که ‫انگار این اصلی‌ترین هدفشه.
‫که اینطور، پس یعنی...
‫اگه با قدرت مخالف ناامیدی بزنیش، ‫اون وقت قدرت اون لجن ضعیف میشه!
‫بخاطر همین...
‫لطفا چیزی که میخوام بگم رو به آبجی بگو!
‫و-وایسا! استاپ!
‫رای خودش اینو گفت، نشنیدی؟
‫امروز میشه همون پونزدهمین سالی که اوروبوروس گفت!
‫باید عجله کنیم!
‫و-ولی، اگه مردم این حالتی منو ببینن، اون وقت...
‫حداقل مثل یه پرنسس کولم کن!
‫متاسفم، ولی این سریع‌ترین راه واسه برداشت محصول.... ‫منظورم اینه که، فرار کردنه.
‫شاید اینطور باشه، ولی...!
‫خدا رو شکر.
‫مثل اینکه هنوز سر و کله اوروبوروس پیدا نشده.
‫د-درسته...
‫به هر حال، ال-کون، عین هیولاها قوی‌ایی، اینو میدونی؟
‫ولی به نظرم باید درمورد اینکه چطوری ‫با یه دختر رفتار کنی مطالعه کنی.
‫ها؟
‫خب، من به سربازها نظارت میکنم و ‫مردمو از داخل قلعه میبرم بیرون
‫تا آماده حمله اوروبوروس بشیم.
‫ال-کون، لطفا مراقب هلن-سان باش.
‫فهمیدم. بیا عجله کنیم.
‫هلن.
‫چند تا میوه روکابوسو برات پوست کندم.
‫بنظرت میتونی بخوریشون؟
‫هلن؟
‫خیلی وقته ندیدمت، دختر کوچولو.
‫تو این ۱۵ سال اولین دیدارمون میشه، نه؟
‫۱۵ سال...
‫درسته...
‫همونطور که قول دادم، برگشتم که ‫روح وحشت زده تو و دوست‌هاتو بخورم.
‫درسته... تقصیر من بود...
‫رای-کون... مُرد چون...
‫چرا چیز به این مهمی رو فراموش کردم؟
‫رای-کون...
‫متاسفم... متاسفم...
‫چی داری میگی؟ ‫برادر کوچیکت بخاطر تو مرد.
‫دندون‌هام سوراخ سوراخش کرد. ‫میدونی چقدر درد کشیده.
‫برادر کوچیکت میتونست همونطوری فرار کنه.
‫البته اگه تو باعث معطل شدنش نشده بودی.
‫و بازم، تعداد زیادی از آدم‌ها قراره الان بمیرن.
‫چون تو اومدی به این کشور!
‫حسش میکنی؟
‫حس ناامیدی دونستن اینکه احمقیتت ‫باعث مرگ همه دوست‌هات شد!
‫تقصیر منه... من همه رو وارد این قضیه کردم...
‫باز همه قراره بمیرن.
‫نه... این...
‫ها... خب، چیکار میخوای بکنی؟
‫لطفا...
‫التماست میکنم، رحم داشته باش ‫و فقط جون منو بگیر...
‫درسته. همینه.
‫یه رایحه قوی از ناامیدی رو دارم حس میکنم.
‫ولی...
‫چه تو زنده بمونی چه بمیری، اون ‫نکبت‌های توی قلعه قتل عام میشن!
‫میسوزونمشون، پودرشون میکنم، ‫تا جیغ‌های خوشایندشون در درونم بجوشن!
‫نه، این...
‫این طرف! بجنب! خوبی؟
‫اولویت اولتون بردن ساکنین ‫به یه جای امن باشه و عجله کنین!
‫شوالیه‌ها از دروازه‌های قلعه محافظت میکنن!
‫ال-کون، لطفا زیاد به خودت فشار نیار...
‫چی شده؟
‫نمیخوای جون خودتو بگیری؟
‫یا بعد اینکه توی خاطره جهنمی‌ای که ‫قراره از راه برسه سوختی، میمیری؟
‫متاسفم، رای-کون...
‫حتی بعد اینکه اینقدر تلاش کردی که نجاتم بدی...
‫الان قراره برم همونجایی که تو هستی...
‫مثل اینکه تقریبا به موقع رسیدم.
‫ال-کون...
‫تو دیگه کدوم گاوی هستی؟
‫سر راه من قرار نگیر!
‫ال-کون!
‫آخ...
‫اگه این شنلو نپوشیده بودم، ‫توی دردسر افتاده بودم.
‫بعد اون ضربه‌ی الانی بازم زنده ایی... ‫تو اصلا آدمی؟
‫ال-کون! فرار کن!
‫یه آدم یه آدمه، و...
‫من...
‫یه کشاورزم!
‫کم مونده بودا! اومدم اینجا که نجاتت بدم!
‫حالا دیگه در امانی. ‫دیگه نیازی نیست نگران چیزی باشی.
‫هه...
‫لابد خیلی کارت خوبه که تونستی ‫یه ضربه بهم بزنی.
‫پس فکر کنم نمیشه با فقط اون شکستت داد.
‫خب، به هر حال، این چیزی بود که با دیدن آمارت فهمیدم.
‫اگه اینطوریه، پس بیا ادامه بدیم.
‫مشتاق دیدن اینم که صورتت ‫با ناامیدی و ترس کج و کوله بشه.
‫عجب، خیلی تحت تاثیر احساسات قرار میگیریا، اژدها!
‫هلن-سان، فعلا برو عقب.
‫ا-اما!
‫چیزی نیست. من ازت محافطت میکنم، هلن-سان.
‫من ازت محافطت میکنم، آبجی.
‫خب پس، بیا شروع کنیم؟
‫جالب شد.
‫کنجکاوم ببینم این خونسردیت تا کی دووم میاره!
‫ال-کون؟!
‫من خوبم.
‫یه کشاورز با این از پا درنمیاد.
‫ما خیلی زحمت میکشیم، پس...
‫ال-کون، لطفا دست نگه دار!
‫نمیخوام که بخاطر من کس دیگه ای بمیره!
‫اشتباه میکنی!
‫اگه کسی صدمه ببینه تقصیر تو نیست.
‫ولی هست!
‫اتفاقی که 15 سال پیش افتاد تقصیر من بود! ‫حتی مرگ برادرم هم!
‫همه‌ این ها، همگی تقصیر من بود!
‫همچنین اینکه الان تو اینطوری صدمه دیدی هم!
‫هلن سان.
‫امروز برادر کوچیکترت، رای-کون، رو دیدم.
‫چی؟
‫گفت اگه خاطراتت برگرده، ‫قطعا خودتو مقصر میدونی.
‫پس گفت که حداقل این رو بهت بگم...
‫اون گفت؟
‫از اینکه تونستم زندگی خواهر بزرگم رو نجات بدم پشیمون نیستم.
‫«تازه‌شم، اگه تونست زنده بمونه،
‫اون وقت وظیفه اونه که به جای همه شاد باشه.
‫یادت نره که شاد زندگی کنی و بذاری من سربلند باشم...
‫...که تونستم تو رو نجات بدم، خواهر!
‫رای-کون...
‫من امیدم که امید رو بهت برسونم، هلن سان.
‫توی هر شرایط بدی میتونیم اون روی ورق رو برگردونیم، ‫تا وقتی که هرگز تسلیم نشیم!
‫میخواستم بهت بگم که نیازی نیست که تسلیم بشیو
‫و... این دقیقا...
‫نقطه ضعف اوروبوروسه.
‫چی...؟
داری چه کاری میکنی؟!
‫خودت میدونی که این وضع ناامید کننده ‫تغییری نمیکنه، دختر کوچولو!
‫با داد و فریاد غصه بخور و درد بکش! بعدشم مایوس شو!
‫واسه چی اینقدر عجله داری؟
‫میدونی، آمارت به سرعت داره میره پایین.
‫بخاطر همینه؟
‫همونطوره که رای انتظارشو داشت.
‫تو ناامیدی مردمو میخوری ‫و تبدیلش میکنی به قدرت.
‫واسه همینه که امید به طور معکوس ‫میتونه قدرتتو ازت بگیره!
‫من دیگه ازت نمیترسم!
‫سر راهمی، توله سگ!
‫بمیر!
‫الان آمارش اینقدر رفته پایین که فعلا کسی که قوی‌تره من ام.
‫ال کون، حالت خوبه؟!
‫البته.
‫راستی، خودت چی؟
‫هلن سان؟
‫قسمت 4 - Episide 4
‫کشاورز و زندگی ‌ای که نجات داد
‫کشاورز و اژدهای نحس اوروبوروس
امیدوارم از تماشای این انیمه لذت برده باشید