Translator: Atrina Abbasi Reviewer: shirin etebar
۵ بعد از ظهر است و شما متوجه شدید که گزارشی که به تعویق انداخته بودید،
زمان تحویل آن فردا است.
زمان دست و پنجه نرم کردن است، کامپیوتر خود را باز کنید…
و گوشی خود را بررسی کنید.
شاید به کانال یوتوب موردعلاقه خود برسید؟
در حقیقت، احتمالا باید اول شام درست کنید.
شما معمولا آشپزی را دوست دارید،
اگر چه لذت بردن با وجود سردرگمی کارها سخت است،
و اوه— در حقیقت بسیار دیر است!
شاید باید دوباره در صبح تلاش کنید؟
این چرخه تعویق انداختن است و به شما قول می‌دهم که ما همه آن را تجربه کرده‌ایم.
ولی چرا مدام کارمان را به تعویق می‌اندازیم در حالی که می‌دانیم برایمان بد است؟
برای شفاف بودن، با تاخیر انجام دادن همیشه به معنای تعویق انداختن نیست.
مسئولیت‌پذیری نیازمند مدیریتِ زمان است که انتخاب کنیم چه کاری مهم
و کدام از آنها برای بعدا است.
به تعویق انداختن زمانی است که ما از کاری دوری می‌کنیم که گفته بودیم
که انجام خواهیم داد، بدون هیچ دلیل خوبی، بجز وجود رفتارمان که عواقب منفی دارد.
به طور واضح، غیرعاقلانی است که کاری را انجام دهیم که آگاه از آسیب آن به خود هستیم
اما به شکل غیرمنتظره، به تعویق انداختن نتیجه‌ تلاش بدنمان برای محافظت از ما است،
به ویژه اجتناب کردن از کاری که آن را به عنوان تهدید می‌بینیم.
زمانی که شما متوجه شدید که نیاز است نوشتن گزارش را شروع کنید،
مغز شما مانند مواجهه با تهدید‌های جدید به آن پاسخ می‌دهد.
آمیگدال‌های شما، مجموعه‌ای از نورون‌های در‌گیر با پردازش عاطفی،
و شناسایی تهدیدها،
هورمون‌هایی ترشح می‌کنند، شامل آدرنالین که پاسخ به ترس را شروع می‌کنند.
این وحشت ناشی از استرس می‌تواند پیام عصبی ارسالی از قشر جلوی پیشانی را سرکوب کند،
که معمولابه فکر بلند مدت و تنظیم احساسات شما کمک می‌کند.
و در میان این جنگ، گریز یا پاسخ‌های متوقف شدن است
که شما برای رسیدگی به تهدید‌ها
به اجتناب آن و در عوض تصمیم به انجام دادن کاری با استرس کمتر می‌گیرید.
شاید این جواب شدید به نظر بیاد—
به هر حال، فقط ضرب الاجل است و مثل حمله‌ی خرس نیست.
ولی ما به احتمال زیاد کار‌هایی را که احساسات منفی مانند
ترس، بی‌کفایتی و ناامنی را تداعی می‌کنند به تعویق می‌اندازیم.
دانشجویان دانشگاه در مطالعاتی در رابطه با به تعویق انداختن کشف کردند که شرکت‌کنندگان
به احتمال زیاد‌ کار‌هایی که بنظرشان چالشی و استرس‌زا است به تعویق می‌انداختند.
و درک از میزان سخت بودنِ کاری،
در زمان به تعویق انداختن افزایش می‌یابد.
در یک آزمایش، دانش‌آموزان در طول روز یاد‌آوری‌هایی را دریافت می‌کردند.
در زمان درس خواندن، بیشترین گزارش کردند که بد نبوده است.
ولی در زمانی که آنها به تعویق می‌انداختند،
آنها همواره ایده‌ی درس خواندن را استرس‌آور رتبه می‌دادند،
که باعث سخت شدن برای شروع کردن می‌شد.
به دلیل اینکه به تعویق انداختن انگیخته شده توسط افکار منفی،
برخی از افراد بیشتر مستعد نسبت به بقیه هستند.
افرادی که سختی بیشتر در تنظیم احساسات خود
و آنهایی که مبارزه با کمبود عزت نفس دارند،
به احتمال بیشتر کارشان را به تعویق می‌اندازند،
بدون در نظر گرفتن اینکه چقدر آن‌ها در مدیریت زمانی خوب هستند.
به هر حال‌، تصویر رایجی که تمامی معطل‌کنندگان تنبل هستند، غلط است.
در بدن و مغز، کندی توسط بی‌انرژی و بی‌تفاوتی عمومی مشخص شده است.
زمانی که احساس تنبلی می‌کنید، شما به احتمال بیشتر می‌نشینید و انجام کاری
جز حواس پرت کردن خود با کاری بی‌ارزش نمی‌کنید.
در حقیقت، خیلی از افراد که تاخیر انداختند به دلیل این است که آنها توجه زیادی دارند.
معطل کنندگان معمولا ترس زیادی از شکست می‌کنند،
چیز‌ها را کنار می‌گذارند به دلیل ترس از اینکه کارشان
به استاندارد بالایشان قد نخواهد داد.
هرآنچه که دلیل تعویق انداختن است، تمامشان معمولا نتیجه یکسانی دارند.
معطل کنندگان مکرر احتمالا از اضطراب و افسردگی،
احساس مداوم شرم،
درجه استرس بالا و بیماری فیزیکی مرتبط با استرس بالا رنجی می‌برند.
بدتر از همه، در زمانی که تعویق انداختن به ما در بلندمدت صدمه می‌زند،
به طور موقت درجه استرس را
با نیرو دادن مانند جواب بدنی برای مقابله از کار‌های استرس‌زا کم می‌کند.
پس، ما چگونه می‌توانیم چرخه‌ی تعویق را متوقف کنیم؟
به راه سنتی، افراد فکر می‌کردند که تعویق کنندگان نیاز به پرورش
نظم و تمرین مدیریت زمانی سخت دارند.
اما امروز، خیلی از محققان دقیقا بر‌خلاف این فکر می‌کنند.
به خود سخت گرفتن ایجاد تهدید شدید‌تری
که باعث وجود یک لایه اضافی از احساسات بد به کار می‌شود.
در این اتصال کوتاه به جواب استرس،
ما نیاز به خطاب و کم کردن این احساسات منفی داریم.
بعضی از استراژی‌های ساده مانند کار‌ها را به اعمال ساده‌تر تقسیم کردن
یا نوشتن در رابطه‌ی دلیل استرس شما
و خطاب کردن به نگرانی‌های اساسی است.
سعی کنید عوامل حواس‌پرتی اطراف را حذف کنید که ناخودآگاه تعلل کردن را اسان می‌کنند.
و بیشتر از همه، انجام این کار در پرورش به رفتار دلسوزی به خود،
بخشیدن خود، و ایجاد برنامه‌ای که زمان بعدی بهتر عمل کنید، کمک می‌کند.
به دلیل اینکه این فرهنگ ماندگار چرخه استرس و تعویق انداختن
در زمان طولانی به ما صدمه می‌زند.