‫به‌زودی، به زندگی شادم پایان می‌دم.
‫پس، هنوز زنده‌م.
‫ها؟
‫یادداشت برنامه‌ریزی‌ها.
‫فقط یک ورودی در صفحه‌ی امروز وجود دارد.
‫ساعت ۱۰ صبح. هفدهم آگوست. ‫تقاطع شووا-دوری.
‫یه قرار که یادت نمیاد؟
‫آره.
‫هیچ یادم نمیاد که در مورد چی بوده، ‫ولی وارد دستگاه IP ـم شده بود.
‫جمعه
‫شنبه
‫یکشنبه
‫۱۰ صبح - تقاطع شووا-دوری
‫دوشنبه
‫سه‌شنبه
‫چهارشنبه
‫که‌اینطور. عجیبه.
‫حدود دو ساعت‌و‌نیم دیگه هم هست.
‫احتمالاً یه بابابزرگی از دنیای موازی اومده ‫واردش کرده و رفته.
‫راستش، می‌تونه همینم باشه.
‫یا این، یا اینکه اون‌قدر پیر شدی که ‫یادت رفته خود ثبتش کردی، بابابزرگ.
‫آی!
‫به‌نظرم که این یکی احتمالش خیلی کم‌تره.
‫خب، می‌خوای بری؟
‫سؤال خوبی بود.
‫یه‌جورایی مثل قولی چیزی می‌مونه.
‫به‌نظرم که نباید بری، بابابزرگ.
‫چرا؟
‫چون آخرشم فقط می‌فهمی، ‫که پیر و سالخورده شدی.
‫آی، داری زیاده‌روی می‌کنی.
‫و اون شکلات رو هم قرار بود ‫ساعت ۳ عصر بخوری.
‫مگه قرار نبود تا موقع ناهار ‫توی اتاقت مطالعه کنی؟
‫برای همینم هست که اومدم ‫یه‌کم چای جو به عنوان تقویتی ببرم.
‫پس بچه‌های این دوره‌زمونه از دبستان ‫با لفظ «دنیای موازی» آشنا می‌شن.
‫مثل اینکه، توی همون پایه‌های ‫ابتدایی یاد می‌گیرن.
‫اری-سان هم بهم گفت.
‫که‌اینطور...
‫چرا نمی‌ری حالا؟
‫کنجکاو نیستی؟
‫شاید اگه بری اونجا یه‌چیزی یادت بیاد.
‫راست می‌گی، و همین نزدیکی هم هست.
‫زود برمی‌گردم.
‫باشه، عزیزم. مراقب باش.
‫وایسا.
‫کلاهت؛ می‌رم بیارمش.
‫اوه، همین یکی خوبه.
‫این؟
‫سیگنال ترافیکی، صبر کنید
‫لطفاً تا قبل از تغییر
‫می‌گم عزیزم؛ چرا اونجا ایستادی؟
‫خطرناکه‌ها.
‫اومدی دنبالم؟
‫آره، همین‌طوره.
@Awsub : کانال تلگرام ما Behzad NFT :ترجمه و زیرنویس
‫چراغ در حال تغییر است. ‫لطفاً روی خط عابر پیاده نمانید.
‫مراقب باشید که ‫در میان مسیر توقف نکنید.
‫لطفاً تا زمان تغییر سیگنال ترافیکی منتظر بمانید.
‫منتظر بمانید.ترافیکیلطفاً تا زمان تغییر
‫یعنی جابه‌جا شدم؟
‫IEPP رو نمایش بده.
‫خطا داد؟
‫من کجام؟
‫انیمه‌لیست تقدیم می‌کند
‫تقدیم به تمام توهایی، که عاشقشان بودم
‫DAWN
‫انسان‌ها از زمانی که به دنیا میان، ‫انتخاب‌های زیادی انجام می‌دن.
‫دنیاهایی که از تصمیمات نگرفته‌ی تو ‫شکل می‌گیرن، واقعیت‌های جایگزین هستن،
‫یا به عبارتی؛ دنیاهای موازی.
‫و در حال حاضر وجودشون اثبات شده.
‫به پروسه‌ی رفتن به دنیای موازی می‌گن؛ ‫جابه‌جایی موازی.
‫البته، این بدن فیزیکی‌تون نیست ‫که جابه‌جایی رو انجام می‌ده،
‫ضمیر خودآگاه‌تون، یا به اصطلاح ‫قوه‌ی تخیل‌تونه که جابه‌جا می‌شه.
‫جابه‌جایی‌های موازی کوچک ‫هر روز اتفاق میفتن،
‫ولی اصولاً متوجهش نمی‌شیم.
‫وقتی نمی‌تونی چیزی رو که ‫یه‌جایی گذاشته بودی پیدا کنی،
‫اما دوباره همون‌جا رو می‌بینی و پیداش می‌کنی،
‫اغلب اوقات به‌خاطر رخ دادن ‫جابه‌جایی‌های زمانی کوچکه.
‫اگه بگیم دنیای اصلی‌تون «صفر» ـه،
‫شما از دنیای صفر، که وسیله‌تون رو جا گذاشتید، ‫به دنیای یک، که جا نگذاشتید جابه‌جا شدید،
‫و دوباره برگشتید به دنیای صفر.
‫هرچی از صفر دورتر بشی، تفاوت‌های ‫این دنیای قابل لمس بزرگ‌تر می‌شه.
‫ممکنه نسبت به دنیای صفر شغل دیگه‌ ‫یا حتی همسر دیگه‌ای داشته باشی.
‫ولی، در نهایت همه‌شون دنیاهایی هستن ‫که انتخاب تو باعث شکل گرفتن‌شون شده.
‫اولین باری که یه‌ تصمیم بزرگ گرفتم ‫توی سن هفت سالگی بود.
‫از بین پدر...
‫یا مادرت...
‫می‌خوای پیش کدوم‌شون بمونی؟
‫دیگه یادم نمیاد که دقیقاً کجا ‫یا به چه شکلی گفتنش،
‫اما وضعیت اساساً به‌همین شکل بود.
‫نمی‌دونم چه حسی داشتم، یا چی گفتم،
‫حتی بعد از جدا شدن والدینم،
‫چندین بار در ماه سه‌تایی باهم بیرون می‌رفتیم.
‫ولی، زمانی که اون لحظات خوب ‫به پایان رسیدن،
‫پدرم رو ترک کردیم، و با مادرم به ‫خونه‌ی پدریش برگشتیم.
‫خونه‌شون خیلی بزرگ، اما قدیمی بود.
‫«وقتی پدربزرگت بچه‌ بود هم ‫این خونه همین‌قدر قدیمی بود.»
‫این‌قدری قدیمی بود که ‫پدربزرگم چنین حرفی بزنه.
‫با اینکه طبقه‌ی دومی نداشت، ‫دوتا در ورودی داشت،
‫ولی خونه‌ای برای دو خانواده نبود.
‫در جلویی فقط برای سال نو ‫و روزهای خاص باز می‌شه.
‫معمولاً، از همون در کوچک پشتی استفاده می‌کنیم.
‫اونجا با پدربزرگ، مادربزرگم و ‫یه سگ گنده زندگی می‌کردیم.
‫داخل حوض توی حیاط ‫ماهی یا لاک‌پشتی نبود،
‫و بیشتر اتاق‌ها هم خالی بودن.
‫تا چشم کار می‌کرد فضای خالی ‫و سقف وجود داشت.
‫کویومی، اون رو از کجا آوردی؟
‫آخرین باری که بابا رو دیدم، ‫برام خریدش.
‫کادوی تولد هشت سالگیم بود!
‫یونو.
‫بنگ.
‫هنوز برای داشتن همچین چیزی بچه‌ای.
‫روش نوشته ۱۰ سال به بالا.
‫اوهوم...
‫ولی بچه‌های دیگه هم از این‌ها داشتن.
‫نیازی نیست رفتار بد بقیه‌ی بچه‌ها رو یاد بگیری.
‫بابابزرگ!
‫کویومی، چیزی شده؟
‫دیگه هیچ‌وقت با بابابزرگ حرف نمی‌زنم!
‫مامان.
‫جانم،‌ عزیزم؟
‫می‌شه یونو رو برای پیاده‌روی ببرم؟
‫برو عزیزم. ‫اما زود برگرد که بتونی زودم بیدار شی.
‫یونو؟
‫خدایا...
‫نمی‌شه همین‌طوری ول کنی بری.
‫هی، یونو!
‫وایسا، یونو!
‫وایسا، وایسـ ـ
‫هی. می‌شه اینو باز کنی؟
‫این درو باز کن.
‫ممنونم.
‫هی، یه‌لحظه صبر کن!
‫آزمایشگاه تحقیقات علوم خیال
‫علم خیال...
‫اینجا جاییه که بابا کار می‌کنه.
‫مـ ـ می‌گم، ببخشید، خانم؟
‫ببخشید؛ ‫می‌شه یه‌لحظه گوشی‌تونو قرض بگیرم؟
‫تعجب کردم که یهویی زنگ زدی.
‫از اونجایی که دم آزمایشگاه بودی ‫می‌تونستی به بابات زنگ بزنی.
‫آخه، شماره تلفن بابا رو نداشتم.
‫ولی مال منو داری؟
‫ندارمش. حفظش کردم. ‫چون همیشه بهش زنگ می‌زنم.
‫چی داری می‌گی؟ ‫پسره‌ی خل‌وچل.
‫کویومی، داری چیکار می‌کنی؟
‫هیچی، الان میام.
‫من برگشتم. کویومی اومده دیدن‌تون.
‫دیدن‌تون؟
‫سلام، کویومی.
‫مامان تو آشپزخونه‌ست؟
‫آره.
‫خیلی وقته ندیدمت. ‫بگو ببینم، حالت چطوره؟
‫تو یه دنیای دیگه‌م.
‫اگه می‌دونستم میای، یه غذای ویژه درست می‌کردم.
‫البته که نیاز نیست قبلش بهمون زنگ بزنی. ‫اینجا خونه‌ی تو هم هست، کویومی.
‫اینجا دنیاییه که انتخاب کردم ‫پیش پدرم زندگی کنم.
‫و همین‌طور دنیایی که توش بابابزرگ هنوز زنده‌ست.
‫درسته؟
‫بله.
‫دقیقاً. هروقت دوست داشتی بیا.
‫خب، فکر کنم وقتشه ‫شام یونو رو هم بهش بدم.
‫منم باهات میام.
‫جدی؟
‫پس، بیا دوتایی بریم.
‫یونو، کویومی امروز اومد به دیدنمون.
‫بابابزرگ.
‫آه، کویومی.
‫چی شده؟
‫می‌شه امشب توی اتاق شما بخوابم؟
‫بله، البته که می‌شه.
‫حالا که فکرشو می‌کنم؛
‫از وقتی هشت سالت شد، ‫این اولین باریه که میای اینجا؟
‫پس یونو مرد.
‫آره.
‫راهی نیست که بتونیم دوباره زنده‌ش کنیم؟
‫متأسفانه، امکانش نیست. ‫مرده‌ها نمی‌تونن به زندگی برگردن.
‫بابابزرگ، متأسفم.
‫هیچ‌وقت بعد از دعوامون ازت ‫معذرت‌خواهی نکردم.
‫دعوامون؟
‫مگه دفعه آخری که ‫اومدی اینجا، دعوا کردیم؟
‫بابابزرگ پیرت به‌خاطر چیزی سرزنشت کرد؟
‫اگه هم همچین چیزی بوده، به این ‫معنی نیست که بابابزرگ دوستت نداره.
‫نگران نباش.
‫واقعاً؟ چه‌طور مگه؟
‫چه‌طور توضیح بدم؟
‫ترجیح می‌دی خودت ناراحت باشی، ‫یا کس دیگه‌ای ناراحت باشه؟
‫خب، من... دلم نمی‌خواد ناراحت باشم.
‫دقیقاً؛ بقیه هم همین‌طورن.
‫همه‌ش به‌خاطر یه لحظه غفلت یا دلایل دیگه،
‫مردم کارهایی می‌کنن که بقیه رو ناراحت می‌کنه.
‫معمولاً، بعد از این اتفاق متوجه ‫اشتباه‌شون می‌شن،
‫و با خودشون می‌گن چرا همچین کاری کردیم؟
‫ولی اون لحظه؛ دیگه نمی‌شه کاریش کرد،
‫و از درد اون ناراحتی همین‌طور ‫عذاب وجدان می‌گیرن.
‫واقعاً که تجربه‌ی سختیه.
‫خلاصه که، بابابزرگ پیرت،
‫فقط سعی داره از روی تجربه‌ی خودش کمکت کنه ‫که چنین داستان‌هایی برات پیش نیاد.
‫چون بابابزرگت دوستت داره.
‫چون دوستم داری؟
‫معلومه که دارم.
‫ولی می‌دونی؛ بابابزرگ پیرتم گهگاهی اشتباه می‌کنه.
‫در نهایت؛ خودتی که تصمیم می‌گیری ‫باید چیکار کنی یا نکنی، کویومی.
‫در آینده همه‌جورشو تجربه می‌کنی.
‫شاید حتی با شرایطی مواجه بشی ‫که کسی ندونه چه اتفاقی ممکنه بیفته.
‫اینه عظمت اون همه انتخابی که پیش‌روته.
‫انتخاب...
‫بعد از اون پدربزرگم بهم در مورد ‫اهمیت فرصت‌ها توضیح داد،
‫ولی توی اون سن، ‫دقیقاً متوجه منظورش نمی‌شدم.
‫حتی برای بابابزرگت هم سخته که ‫بخواد به‌صورت ساده توضیحش بده.
‫تو بچه‌ی باهوشی هستی کویومی،
‫پس وقتی یاد گرفتی، حتماً به‌صورت ‫ساده برای بقیه هم توضیح بده.
‫چشم.
‫حتی اگه خراب‌کاری کنی هم، بابابزرگت پیرت ‫هیچ‌وقت ازت متنفر نمی‌شه.
‫پس اگه یه‌وقت منم اشتباهی ازم سر زد،
‫زود ازم متنفر نشو، باشه؟
‫منم دوست دارم، بابابزرگ.
‫صبح بخیر.
‫مامان؟
‫چی شده؟
‫بابابزرگ کجاست؟
‫افرادی که برای تشییع‌جنازه اومدن ‫حسابی بهش رسیده بودن،
‫و الان هم تا ابد توی تالار اصلی استراحت می‌کنه.
‫چیزی شده؟
‫مامان، من دیروز...
‫نیازی به خجالت کشیدن نیست.
‫دوره‌ی سختی رو گذروندی.
‫طبیعیه که توی چنین زمانی آدم ‫بخواد یکی پیشش باشه.
‫آره.
‫خب، بریم آماده شیم.
‫باید با پدربزرگ یه خداحافظی حسابی بکنیم.
‫مردی که توی عکس روی محراب ‫پدربزرگم بود چهره‌ی خشکی داشت،
‫و اصلاً هیچ شباهتی با اون، ‫مرد مهربون شب قبل نداشت.
‫حتی اون مرد لاغراندام توی تابوت ‫هم شبیه عکسش نبود.
‫آب تازه آوردم.
‫ممنون.
‫بذارش همون‌جا.
‫حالا، برو یه نگاهی بالای اون کابینت بلنده بنداز.
‫باشه.
‫مراقب باش، عزیزم.
‫چشم، مامان‌بزرگ.
‫مامان، ببین.
‫خدایا. واقعاً اینو نگه داشته بود.
‫باهاش چیکار کنیم؟
‫خب، حالا نیازی هم نیست که کل ‫این اتاق رو خالی کنیم.
‫پس بیا بذاریمش سر جاش و...
‫تولد ۱۰ سالگیت ‫مبارک، کویومی. ‫به سمت آدم‌ها و ‫حیوانات نشونه ‫نگیر. ‫ ‫-بابابزرگ
‫بابابزرگ
‫در اون لحظه، بالاخره هر سه نسخه‌ ‫از پدربزرگم باهم ادغام شدن،
‫و توی ذهنم به شکل ‫یه شخص کامل در اومدن.
‫این اولین حادثه از زمانی بودم ‫که از وجود جهان‌های موازی مطلع شدم.
‫یونوی توی دنیای خودم هم ‫دو سال بعد از کهولت سن مرد،
‫و حالا درست همون‌جایی ‫که توی دنیای دیگه دیدم آروم گرفته.
ما وجود چهان هاى موازى رو ثابت کردیم
‫آزمایشگاه تحقیقات علم خیال ژاپن، ‫اولین جایی بود که این موضوع رو مطرح کرد.
‫همون آزمایشگاهی که پدرم توش کار می‌کنه.
‫آزمایش اون و همکارانش توجه ‫جهانیان رو به خودش معطوف کرد.
‫شاید به‌لطف داشتن چنین پدر موفقی بود که،
‫حتی بدون تلاش برای درس خوندن، ‫همیشه نمراتم به‌طرز عجیبی خوب بودن.
‫ولی، داشتن نمرات خیلی خوب رو؛
‫می‌شه به‌طور ساده تنها ‫موندن تو دوران نوجوانی هم معنی کرد.
‫حداقل؛‌ تا اون موقع این‌طور فکر می‌کردم.
‫کویومی، نکنه دوست‌های زیادی نداری؟
‫مادرم این‌طوری می‌گفت، ‫ولی حقیقت این نبود.
‫تو دوره‌ی راهنمایی، ‫حتی یه‌دونه دوستم نداشتم.
‫پس با خودم عهد کردم؛
‫توی دبیرستان دوست‌های زیادی پیدا کنم.
‫برای همین، وقتی ازم خواستن که ‫به‌خاطر داشتن نمرات بالا؛
‫سخنرانی دانش‌آموزان ورودی جدید رو انجام بدم،
‫مؤدبانه درخواست‌شون رو رد کردم.
‫این‌طوری، توجهات زیادی ‫رو به خودم جلب نمی‌کردم.
‫از صمیم قلب می‌خواستم که دوست پیدا کنم.
‫ولی دست تقدیر باهام یار نبود.
‫آزمون ورودی پیش‌دانشگاهی برای دانشگاه ملی و دولتی
‫دانشگاه توکیو ‫ دانشگاه مطالعات خارجه‌ی توکیو ‫ مؤسسه فناوری توکیو ‫ دانشگاه هیتوتسوباشی ‫ دانشگاه اوچانومیزو ‫ دانشگاه توهوکو ‫ دانشگاه ناگویا
‫داشتن بالاترین رتبه توی مدارس تیزهوشان، ‫باعث می‌شد جو اطرافت خیلی دوستانه نباشه،
‫و دوران دبیرستانم دوباره من رو ‫به‌سمت تنها بودن هل می‌داد.
‫کویومی.
‫چرا محلم نمی‌ذاری، کویومی؟
‫ها؟ عا، چیزه... تاکیگاوا-سان؟
‫وقتی گفتی «کویومی»؛ ‫منظورت من بودم؟
‫کویومی دیگه‌ای هم هست؟
‫دیگه عصبانی نیستم.
‫ها؟
‫اگه هنوز می‌خوای معذرت‌خواهی کنی، ‫تو راه خونه به حرف‌هات گوش می‌دم.
‫عا...
‫یـ ـ یه لحظه وایسا، تاکیگاوا-سان!
‫می‌گم چت شده؟ ‫چرا این‌طوری صدام می‌زنی؟
‫ها؟
‫از کارهای این‌طوری بدم میاد.
‫می‌گم... مشکلی پیش اومده، تاکیگاوا-سان؟
‫قطعاً پیش اومده.
‫درسته که اخیراً آب‌مون خیلی توی یه جوب نمی‌ره،
‫ولی تو هم آدمی نیستی که بخوای ‫این‌طوری رفتار کنی، کویومی؛
‫معذرت می‌خوام.
‫می‌گم، یه‌لحظه وقت داری؟
‫بازم چیزی شده؟
‫باید باهات حرف بزنم؛ موضوع جدیه.
‫همه‌چی رو بهت توضیح می‌دم، ‫پس دنبالم بیا.
‫ها؟
‫کارائوکه؟
‫می‌تونی بشینی.
‫باشه.
‫می‌دونی این چیه؟
‫ها؟
‫خب، ساعت... نیست، نه؟
‫چیزی در مورد دستگاه IP شنیدی؟
‫کم‌وبیش. دستگاهیه که نشون می‌ده توی ‫کدوم دنیای موازی هستی، درسته؟
‫اگه درست یادم باشه؛ ‫هنوزم توی مراحل تولیده،
‫و محقق‌های علم خیال و زمینه‌های ‫مشابه دارن آزمایشش می‌کنن.
‫پدر منم یکی از همون محقق‌هاست.
‫اوه، پدر منم توی آزمایشـ ـ
‫می‌دونم.
‫که‌اینطور...
‫خوبه. مثل اینکه دانشت توی سطح ‫کویومی دنیای منه.
‫«دنیای من»؟
‫می‌گم... پس...
‫تاکیگاوا-سانی که باهاش حرف می‌زنم...
‫از دید تو؛ من از ۸۵ ـمین دنیای موازی ‫با دنیای تو اومدم.
‫چی؟
‫در واقع، وقتی که صدات کردم کویومی، ‫منظورم، تاکاساکی-کون‌ـه؛
‫متوجه نشدم که دچار ‫جابه‌جایی موازی شده بودم.
‫می‌تونی بخوریش. تشنه نیستی؟
‫ولی، چرا منو صدا کردی؟
‫منظورت؛ دوست‌پسرمه؟
‫که‌اینطور.
‫خب، رابطه‌ی من با این دوست‌پسر چیه؟
‫من، دوست‌پسرتم؟!
‫منظورت از «دوست‌پسر» اینه که، ‫می‌ریم سر قرار و این‌ها؟
‫معلومه که می‌ریم نابغه.
‫پس، یعنی چیزم کردیم، عه...
‫حداقل یه‌کم نزاکت به‌خرج بده.
‫معذرت می‌خوام.
‫آه.
‫اعصابمو ریختی به‌هم!
‫زمین تا آسمون با کویومی من فرق می‌کنی!
‫متأسفم.
‫کویومی که من می‌شناختم ‫خوش‌تیپ‌تر و قابل‌ اتکا بود...
‫قابل اتکا؟
‫دقیقاً!
‫وقتی یه سگ وحشی بهم حمله کرد، ‫تو نجاتم دادی، مگه نه؟
‫سگ وحشی؟
‫کی؟
‫ولش کن.
‫می‌گم...
‫فقط برای اینکه مطمئن شم؛ ‫تو تاکاساکی کویومی هستی دیگه، نه؟
‫خب...
‫از اولشم تاکاساکی کویومی بودم، ‫نه فقط وقتی کسی ازم می‌پرسه.
‫ولی اگه با کویومی تو فرق دارم ‫واقعاً نمی‌تونم کاریش کنم.
‫از اونجایی که ۸۵ تا دنیا باهم فاصله داریم،
‫نباید آدم‌های کاملاً متفاوتی باشیم؟
‫خیلی مطمئن نیستم.
‫آخه، تویی که اینجایی رو اصلاً نمی‌شناسم،
‫و اونی هم که اونجاستـ ـ
‫«اونی که اونجاست»؟ کدوم‌مون می‌شه دقیقاً؟
‫اوه، تاکیگاوا-سانی که اینجاست، ‫کسی که اونجاست...
‫داره اعصاب‌خردکن می‌شه.
‫ها؟
‫همه‌ش داری «اینجا» و «اونجا» می‌کنی.
‫یعنی نمی‌شه همدیگه رو ‫با اسم و فامیل تشخیص بدیم؟
‫مایی که توی این دنیا هستیم می‌شیم؛ ‫تاکاساکی-کون و تاکیگاوا-سان.
‫مایی که تو دنیای من هستن می‌شن؛ ‫کویومی و کازونه.
‫که یعنی...
‫پس، می‌گم... مشکلی نداره که ‫کازونه صدات کنم، نه؟
‫نه. چه مشکلی داره؟
‫پس کویومی هم همین‌طور ‫صدات می‌زد، درسته؟
‫اگه بخوام همون‌طوری که اون صدات می‌زد، ‫صدات کنم، یه‌جورایی...
‫فقط یه اسمه، همین.
‫جدا از اون، من همینم که هستم.
‫باشه، پس اگه خودت مشکلی نداری... کازونه.
‫برگردیم سر بحث‌مون؛
‫دستگاه IP عناصر خیالی قابل چاپ ‫یه قوه‌ی تخیل رو می‌خونه؛
‫و به شکل اعداد نشون می‌ده.
‫صحیح.
‫پس میاد تعداد جداشدن‌ها رو ‫در قالب فاصله بیان می‌کنه.
‫جابه‌جایی موازی با فاصله‌ی ۸۵ دنیا ‫یه‌کمی دوره، این‌طور نیست؟
‫ولی تا وقتی که بعد از مدرسه ‫باهم صحبت نکرده بودیم،
‫متوجه نشدم جابه‌جایی رخ داده.
‫دنیاهامون همین‌قدر که می‌بینی شباهت دارن؛ ‫انگارنه‌انگار ۸۵ تا دنیا فاصله داریم.
‫همینم ذهن‌مو درگیر کرد که...
‫میون این همه دنیای از هم جداشده ‫از دو دنیایی که این‌قدر باهم فاصله داشتن،
‫شاید یه سری از جدایی‌ها ‫توی مسیر همسان رخ داده،
‫و باعث شدن دو جهان شبیه‌هم ‫به‌صورت اتفاقی به‌وجود بیان.
‫مسیری که پیش گرفتن متفاوت بود، ‫ولی هر دو به یه مقصد رسیدن...
‫مثل نوسانات؟
‫ولی، این‌طوری به‌صورت پیش‌فرض قضیه‌ی ‫یکی بودن عملکرد قوه‌ی تخیل و ماده‌ی فیزیکی رو تأیید می‌کنه.
‫اگه‌ این‌طوره، پس اتفاقی که بعد از این میفته...
‫همگرایی‌ـه.
‫هر دو دنیا روی هم قرار می‌گیرن...
‫نه وایسا؛ این دو دنیا باید مسیر ‫تاریخی متفاوتی رو دنبال می‌کردن،
‫پس فکر کنم این‌طورم نباشه.
‫مثل ستاره‌های دوگانه، که می‌تونن با فاصله‌ی مساوی ‫روی همدیگه تأثیر بذارن...
‫و مسیری یکسان رو ادامه بدن. منظورت همینه؟
‫طرح اولیه‌ی علم خیال، دنیاهای موازی رو ‫به حباب‌های داخل آب تشبیه می‌کنه؛
‫اگه با این ساختار ادامه بدیم،
‫دو حباب درحالی‌که به‌دور هم می‌چرخن ‫تو یه جهت به‌سمت بالا حرکت می‌کنن.
‫یه‌ همچین چیزی.
‫ولی درحال حاضر، ‫تو و کویومی زمین تا آسمون فرق دارید...
‫شاید دارم زیادی بهش فکر می‌کنم؛
‫ولی دلیلی وجود داره ‫که چرا من و تاکیگاوا -سان،
‫به‌اندازه‌ی ۸۵ دنیا جابه‌جایی داشتیم؟
‫قابلیتی که باهاش بتونی ‫جلوی جدا شدن دو حباب رو بگیری...
‫منظورت چیه؟
‫خب، برای مثال؛ ‫قرار گذاشتن تاکیگاوا-سان-
‫منظورم؛ قرار گذاشتن کازونه با من یه‌ موردشه.
‫یعنی من و تو، تاکاساکی-کون؟
‫اوه-
‫شـ ـ شرمنده!
‫معذرت؛ یه‌کم زیاده‌روی کردم.
‫نه؛ منظورم اینه، بیشتر... گیج شدم...
‫من، تو رو همچین دوست ندارم تاکاساکی-کون.
‫معلومه که نداری.
‫ولی، عاشق کویومی‌ام،
‫پس شاید امکانش باشه که تاکیگاوا-سان ‫تو رو دوست داشته باشه، تاکاساکی-کون.
‫باید مسیری از انتخاب‌ها وجود داشته باشه ‫که شما هم بتونید به اون نقطه برسید.
‫خب، اگه کنجکاو شدی برو دنبالش.
‫نمی‌دونم قراره چه اتفاقی بیفته، ‫ولی فعلاً در مورد این قضیه به‌کسی چیزی نگو.
‫ترجیح می‌دم داستان نشه؛
‫از اینجا هم باهم نریم بیرون.
‫آره، درست می‌گی.
‫من حساب می‌کنم.
‫مهمون من بودی، کازونه.
‫شوخی جالبی بود.
‫ممنونم.
‫وقتی رفتیم، طبیعی رفتار کن. ‫مثل قبلاً به زندگیت برس.
‫طبیعی پس؛ باشه گرفتم.
‫دقیقاً. هم‌رنگ جماعت شو.
‫خب، شاید فردا یه‌وقت همدیگه‌رو ندیدیم.
‫ها؟
‫اوه، درسته.
‫خداحافظ.
‫با اون جملات پایانی،
‫اون تاکیگاوا-سانی که تا حالا ندیده بودم، ‫یا همون «کازونه‌»ی دنیای ۸۵ و من از هم جدا شدیم.
‫دنیای موازی شماره‌ی ۸۵...
‫روز بعد، اون مثل هرروز به مدرسه اومد.
‫ولی،
‫اون کازونه بود؛
‫یا تاکیگاوا-سان؟
‫با فاصله‌ی زیادی مثل ۸۵ دنیا، قطعاً ‫باید تفاوتی توی رفتارش احساس می‌شد.
‫ولی جوری که رفتار می‌کرد ‫فقط با «کازونه» بودن جور در میومد.
‫البته که، قبلاً هیچ‌وقت با تاکیگاوا-سان ‫دو کلمه هم صحبت نکرده بودم.
‫پس چیزی هم نداشتم که بخوام باهاش ‫تفاوت اون دوتا رو تشخیص بدم.
‫و روز بعدش،
‫و همین‌طور روز بعدش، ‫و حتی روز بعد از اون،
‫مثل همیشه می‌دیدمش.
‫با این تفاوت که صحبتی نمی‌کردیم.
‫نمی‌تونستم صحبتی کنم.
‫دنیای اون نسخه‌ی دیگه‌ای از من رو داشت.
‫یه من دیگه؛ نه اونی که الان اینجاست.
‫تو اون دنیا،
‫من و اون باهم قرار می‌ذاشتیم ‫و دوست‌دختر، دوست‌پسر بودیم.
‫من و اون... دیگه...
‫پس، یعنی...
‫امکان داره که به یه دنیای موازی خاص ‫رفت یا برگشت؟
‫از نظر تئوری؛ آره، امکانش هست.
‫و در واقع همین الانشم داریم در مورد ‫جابه‌جایی اختیاری تحقیق می‌کنیم.
‫یعنی اینکه بتونی به یه دنیای دلخواه بریم.
‫جدی؟ پس اینطوری-
‫هرچند، به این معنی نیست که ‫تونستیم به تکنولوژیش دست پیدا کنیم.
‫انتظارم اینه که... تا ۱۰ سال دیگه ‫بتونیم به مرحله‌ی تحقق عملیش برسیم.
‫که‌اینطور... ممنونم.
‫منم همین‌طور. دوباره زنگ می‌زنم.
‫۱۰ سال، ها؟
‫صبح بخیر، کازونه.
‫کازونه؟
‫اون تاکیگاوا-سان بود.
‫پس کازونه برگشت خونه.
@Awsub : کانال تلگرام ما Behzad NFT :ترجمه و زیرنویس
‫تاکیگاوا
‫-سان
‫سلام؛ شرمنده که گفتم بیای اینجا.
‫پس این کار تو...
‫آره.
‫خب، بیا تو و بشین.
‫نوشیدنی می‌خوای؟
‫نه.
‫اوه، می‌خوای چیزی بخونی؟
‫ببخشید؟
‫آ، هیچی، ولش کن...
‫می‌گم، پس... مستقیم می‌رم ‫سر اصل مطلب.
‫مثل چیزی که توی برگه نوشتم؛
‫تو اخیراً یه‌مدتی توی دنیای موازی ‫شماره‌ی ۸۵ بودی، درسته؟
‫آره.
‫پس، عا...
‫اونجا چه‌طور بود؟
‫منظورت چیه؟
‫آ، چیزه، خب...
‫رابطه‌ت با منی که اونجا بود...
‫نه، فراموشش کن. ببخشید.
‫اوضاع اینجا چه‌طور بود؟
‫ها؟ آها.
‫خب؛
‫با کازونه؛ یه‌کمی صحبت کردم.
‫کازونه؟
‫اوه، ببخشید!
‫اگه راحت نیستی، دیگه نمی‌گم.
‫نه، مشکلی نیست.
‫می‌شه منو رو ببینم؟
‫آه، آره حتماً.
‫بفرما.
‫واکنشت چی بود؟
‫ها؟
‫نسبت به... اون «کازونه».
‫مثل اینکه کازونه عاشق کویومی بود.
‫عاشق؟
‫آره.
‫اوه، البته که منظورم با خودم نیست.
‫از «کویومی» منظورم اونیه که توی اون دنیاست، ‫کویومی تاکاساکی دنیای ۸۵.
‫پس‌ که‌اینطور؟
‫آره، همین‌طوره.
‫ببین؛ نمی‌گم دلیل خوبیه، ولی...
‫تاکیگاوا-سان، مـ ـ می‌شه...
‫با من د-دوست بشی؟
‫دو... ست؟
‫آره.
‫تاکیگاوا-سان!
‫تاکیگاوا-سان؟
‫پـ ـ پس... می‌خواید... «دوست» باشید؟
‫ها؟
‫هی، اینجارو ببین.
‫ها؟
‫کـ ـ کازونه؟!
‫گـ ـ گولم زدی!
‫منو باش؛ که خوشحال شدم ‫تونستی به دنیای خودت برگردی!
‫اشتباه می‌کنی.
‫بحث اینه...
‫دیدی؟
‫برچسب؟
‫خوب ساختمش، نه؟
‫آ، می‌گم، پس یعنی...
‫یعنی؛ از اولشم به هیچ ‫دنیای موازی‌ای نرفته بودم.
تمام مدت کازونه تاکیکاواى همین دنیا بودم‏.‏
هیجوقت کازونه ه٨ وجود نداشته‏.‏
ج ‏-‏ چرا؟
چرا اینکارا رو کردى؟
‫که برگردم پیشت.
‫برگردی پیشم؟
‫چون فراموشم کرده بودی.
‫ها؟
‫دارم می‌گم که، توی امتحان ورودی ‫بالاترین نمره رو گرفتی،
‫ولی بازم درخواست سخنرانی رو رد کردی، درسته؟
‫آ، آره... رد کردم.
‫کسی که به‌جای تو رفت و سخنرانی کرد؛
‫من بودم.
‫جدی؟
‫دیدی؟ اصلاً یادت نمیاد!
‫خیلی به خودم افتخار کردم،
‫ولی نتیجه‌ی تلاش خودم نبود.
‫چه‌طور می‌تونستم فراموش کنم؟!
‫می‌گم، فکر نکنم این تنها دلیلی بوده که ‫می‌خواستی برگردی پیشم، نه؟
‫آدم‌ها معمولاً این‌طوری واکنش نشون می‌دن.
‫فکر نکنم کسی «معمولاً» این‌طوری رفتار کنه.
‫ببین؛ من فقط می‌خواستم تو چشم نباشم.
‫که انگار خودش یه داستان دیگه شد...
‫چی شده؟
‫آشتی.
‫بعد از اینکه اون‌قدر خندیدم حالم بهتر شد.
‫ممنونم.
‫کازونه.
‫بله؟
‫مـ ـ می‌شه باهم بریم سر قرار؟
‫نه.
‫ها؟
‫قبلاً بهت گفتم که؛
‫من کویومی رو دوست دارم. ‫اون آدم قابل اتکایی بود.
‫پس جوابم به تاکاساکی-کون اینه؛
‫نه!
‫و اون اولین اعتراف عشقم بود...
‫مثل قبلاً رفتار کن ‫و منو دیدی هم سلام نکن.
‫...که به یه شکست تماشایی تبدیل شد.
‫پسر... اصلاً چه‌طوری این‌طوری شد؟
‫با وجود اینکه؛ گفت وقتی دیدمش ‫حتی بهش سلام هم نکنم،
‫خود کازونه بود که مکالمه‌ی ‫بعدی‌مون رو شروع کرد.
‫چی شده؟
‫این شده.
‫۹۵، ها؟ تقریباً نزدیک شدی.
‫اون نه.
‫پاسخ‌برگ امتحانات میان-ترم، ترم اول سال اول ‫ریاضی ۱
‫این سؤال.
‫معلم گفت فقط تو ‫تونستی حلش کنی، تاکاساکی-کون.
‫اوه؟ آره.
‫بگو ببینم.
‫چرا فقط تو کسی بودی که تونستی ‫چنین سؤال پیچیده‌ای رو حل کنی؟
‫به اندازه‌ی سؤال‌هایی که خارج از کتاب ‫طرح می‌شن پیچیده نبود.
‫جدی؟
‫آره.
‫جز اینکه؛ اگه مباحث قبلی رو یه‌کم ‫گسترش بدی...
‫شاید شوخی قبلیش براش بس نبوده،
‫چون از اون موقع شروع کرد ‫توی همه چیز باهام رقابت کنه.
‫ولی نمی‌دونم بگم این رفتارش ‫از روی اجبار بود؛ یا مهربونی.
‫اوه.
‫حالا فهمیدم.
‫ممنونم.
‫پسر، یه‌جورایی خفن بود.
‫ها؟
‫تاکاساکی-کون.
‫توی امتحان ادبیات ژاپنی کلاسیک ‫نمره‌ی کامل نگرفتی.
‫کمک لازم داری؟
‫نه راستش؛ نیازی نیست...
‫می‌دونستم!
‫عمداً کم‌کاری کردی.
‫باید یه‌کم درس رو جدی بگیری!
‫چرا؟
‫واقعاً نمی‌دونم چرا،
‫ولی موقع ناهار یا بعد از مدرسه؛
‫من و کازونه یه‌سری جلسات ‫کوچک درس خوندن رو شروع کردیم.
‫اولش یه‌کمی بهش شک داشتم،
‫ولی وقتی ‌همه‌چی حل‌وفصل شد، ‫خوشحال بودم که تونستم باهاش صحبت کنم،
‫پس منم تمام تلاشم رو کردم.
‫جلسات مطالعه‌مون برام تبدیل ‫به یه منبع شادی شده بودن،
‫ولی شاید بیشتر این‌طور به‌نظر می‌رسید ‫که دو دانش‌آموز برتر مدرسه دارن به‌هم کمک می‌کنن،
‫چون در نهایت هم‌کلاسی‌هامون ‫هم بهمون اضافه شدن،
‫و به‌همین سادگی؛ ‫حباب خصوصی‌مون ترکید.
‫«آه، اگه می‌خوای نمره‌هاتو ببری بالاتر، ‫یه کلاس جبرانی بگیر.»
‫راستشو بگم؛ چندباری چنین فکرهایی به سرم زد.
‫با این‌حال، جلسات مطالعه‌مون باعث شد ‫اعضای کلاس بیشتر با همدیگه صحبت کنن.
‫و از طرفی هم چون نمرات کل ‫کلاس رفت بالاتر،
‫حال‌وهوای کلاس به‌طور چشم‌گیری ‫دلپذیرتر شد.
‫حتی چند نفری رو پیدا کردم ‫که بتونم دوست صداشون کنم.
‫ولی هنوزم، بعد از این همه صمیمیت...
‫خب، تاکاساکی همه می‌دونیم ‫که انگار دلت از سنگه.
‫گهگاهی چنین صحبت‌هایی می‌کردن.
‫و کازونه هم...
‫«بهتره یه‌کم نزاکت به‌خرج بدی.»
‫...همونی بود که بود.
‫به‌طور کلی، همه‌شون می‌گفتن ‫که من دلم از سنگه،
‫و برای همین نمی‌تونستم ‫نسبت به دیگران باملاحظه باشم.
‫بدتر از اون؛ انگار خودتم از این قضیه خبر نداری.
‫امکان نداشت این‌طور باشه.
‫تو دوره‌ی دبیرستان، با همکاری دوست‌هام؛
‫-خب، بیشتر تفریح بود تا کمک-
‫تونستم به کازونه اعتراف کنم.
‫کازونه.
‫چی شده؟
‫فکر کنم همین الانشم می‌دونی؛ ‫ولی، من واقعاً دوست دارم.
‫می‌شه که-
‫نه.
‫من دل نداشتم؟ ‫یعنی چشم نداشتن ببینن؟
‫کازونه اصلاً دل نمی‌داد،
‫و حتی اعترافم توی روز فارغ‌التحصیلی ‫هم با ملایمت رد شد.
‫به بهترین دانشگاه جهان رفتم،
‫تا بتونم واحد علم خیال رو تأسیس کنم؛
‫کازونه هم همین‌طور بود.
‫راستی،
‫یه‌چیزی بود که می‌خواستم ازت بپرسم.
‫چی شده؟
‫می‌خوای بریم سر قرار؟
‫حتماً. کجا باشه؟
‫و این‌طور شد؛ که شروع کردیم به قرار گذاشتن.
‫خطایی ناشناخته رخ داد.
‫‫برنامه متوقف شد.
‫کد خطا (S0108)
‫کازونه همچنان اون حالت ‫آروم، باحال و خیره‌کننده‌ش رو حفظ می‌کرد،
‫ولی وقتی تنها بودیم، شوخی می‌کرد و ‫بیشتر شیرین و زودرنج می‌شد.
‫ولی، بعضی اوقات به‌خاطر دلایلی ‫که درک‌شون نمی‌کردم عصبانی می‌شد،
‫و به‌همین دلیل، رابطه‌مون همه‌شون ‫دچار افت‌و‌خیز می‌شد.
‫تا-کا-سا-کی!
‫صبح بخیر.
‫نابود شدی که.
‫آره. نابودم.
‫مــوهــات!
‫آزمایشگاه تحقیق علم خیال
‫بعد از فارغ‌التحصیلی؛ هردو به ‫عضویت آزمایشگاه تحقیقات علم خیال،
‫جایی که پدرم کار می‌کرد، در اومدیم.
‫چی شده؟
‫همم.
‫قبلاً هم اینجا بودی.
‫ها؟
‫بین مصاحبه‌ها و تورها ‫چندین بار اومدیم اینجا.
‫اوه، درسته. حق با توـه.
‫در اون زمان؛ دستگاه‌های IP در ‫مرحله‌ی تحقق عملی بودن،
‫اما گهگاهی هم دچار مشکل می‌شدن.
‫اولین تیمی که بهش محلق شدیم ‫وظیفه‌ی بهبود قابل اعتماد بودن رو داشت.
‫فکر کنم این جواب بده.
‫منم همین‌طور.
‫اتفاقاً خیلی خوبه.
‫در واقع، عالیه.
‫ممنون که گذاشتی از این استفاده کنم.
‫کار با خوش‌نویس راحت‌تره، نه؟
‫این که خط چشمه.
‫خط چشـ ـ
‫یعنی می‌گی از اون موقع ‫تا حالا متوجه نشده بودی؟
‫یه‌لحظه وقت دارید؟
‫بله!
‫نمایش ورودی‌ها روی صفحه‌ی موبایل ‫زیادی وقت‌گیره،
‫و کوچیک بودن نمایش‌گر هم باعث ‫می‌شه نتونی کل فرمول رو ببینی.
‫خب، مامانت چی گفت؟
‫منظورت در مورد ‫قبض خشک‌شویی‌ـه؟ خودم می‌دم.
‫نیازی نیست.
‫که‌اینطور. شرمنده.
‫بعداً پول لباس رو می‌دم.
‫بیخیالش.
‫ایده‌ای که من و کازونه داشتیم عملکرد ‫دستگاه IP رو به‌طور چشم‌گیری افزایش داد.
‫به لطف همون، مشخص شد که؛
‫مردم به‌طور مداوم و بدون متوجه شدن ‫به دنیا‌های موازی خیلی نزدیک جابه‌جا می‌شن.
‫دستگاه‌ها حتی برای آزمایش ‫عمومی هم عرض شدن،
‫و جمع‌آوری داده‌های بیشتر شروع شد.
‫لطفاً افتخار بده و باهام ازدواج کن.
‫آکوامارین گرفتی.
‫آره. شنیدم سنگ تولد ماه مارچه.
‫خوب کارتو انجام دادی، کویومی.
‫چت شده؟ ‫این حلقه‌ی دست چپه‌ها.
‫ممنونم.
‫این حرف‌ها چیه؟ ‫این تازه شروعشه، نه پایان.
‫به امید آینده‌ی فوق‌العاده‌مون.
‫فکر کنم دیگه هوا برای ‫بیرون آبجو خوردن، یه‌کمی سرد شده.
‫جدی؟
‫همم، ولی فکر کنم اگه لیوان ‫داشتیم بهتر از این می شد.
‫راستی؛ شنیدم اینجا شب‌ها منظره‌ش دیدنی می‌شه،
‫ولی مثل اینکه زمان مناسبی نیومدم.
‫این‌طوری بیشتر شبیه خودتی، تاکاساکی-کون.
‫منظورت چی بود؟
‫منتظرم ببینم منظره‌ای که می‌گی چه شکلیه،
‫باشه؟
‫چیزی شده؟
‫کیف‌مو نمی‌بینم.
‫بغلته.
‫ها؟
‫عجیبه.
‫قسم می‌خورم سمت راستم بودم.
‫ببخشید، کجا بودیم؟
‫تا کجاشو شنیدی؟
‫یه‌دفعه به ذهنم خطور کرد؛
‫دنیای اصلی
‫کازونه‌ی «دنیای صفر» بود که حلقه رو قبول کرد؟
‫یا اون موقع منِ دنیای اصلی بودم؟
‫بفرمایید.
‫تاکاساکی کویومی-سان، وقتشه قربان.
‫دستگاه رو نیاوردی.
‫آره. خودتم همین‌طور.
‫آره.
‫دقیقاً با کی ازدواج می‌کنم؟
‫همین‌طور که آزمایش بر روی ‫دنیاهای موازی پیش می‌رفت،
‫دنیاها موفق به برقراری ارتباط باهم شدن.
‫در نهایت؛ دنیا به وابسته به ‫کامپیوترهای کوانتومی شد؛
‫و نه فقط علم خیال، بلکه تمام توسعه‌های ‫علم و تکنولوژی شتاب پیدا کردن.
‫در همون زمان، در ورودی جلویی خونه‌م ‫برای دوبار متوالی باز شد،
‫و اوضاع رو دلگیر کرد،
‫ولی یه عضو جدید به جمع‌مون اضافه شد.
‫چه رنگی؟
‫نارنجی.
‫ببین، درست همین‌جا.
‫اوه، خودشه.
‫چی می‌کشی؟
‫نمی‌دونم.
‫نمی‌دونی چی می‌کشی؟
‫نه.
‫نمی‌دونم بهش چی می‌گن، ‫ولی خفن بود.
‫اوه، که‌اینطور.
‫کجا دیدیش؟
‫آ، خب... یه‌روز با بابا رفتیم و دیدیمش.
‫کجا؟
‫نمی‌دونم.
‫یه رازه.
‫عه؟ کجاست؟
‫رازه!
‫هی، به مامانی بگو!
‫نمی‌گم!
‫مامان، دارم نقاشی می‌کشما!
‫یالا، بگو ببینم!
‫قیلی-قیلی-قیلی!
‫ببخشید که مزاحم بازی‌تون می‌شم، ‫ولی بهتره راه بیفتیم.
‫اینجارو ببین. ریو بهم نمی‌گه ‫داره چی رو نقاشی می‌کنه.
‫بابا، خودت می‌دونی که!
‫جاییه که تو دوست داری.
‫همم، مطمئن نیستم.
‫خب، هنور که تموم نشده.
‫خب، وقت رفتنه.
‫عه.
‫نمی‌شه یه‌کم دیگه نقاشی بکشم؟
‫لطفاً!
‫نمی‌شه...
‫فقط برای امروز، مداد شمعی‌هاتو بیخیال شی؟
‫نمی‌بریم‌شون؟
‫اون‌طوری تا برگشتیم خونه می‌تونی ‫دوباره بشینی پای نقاشی.
‫باشه!
‫حواست باشه روشون پا نذاری‌ها، باشه؟
‫می‌دونم.
‫حرف نداره!
‫بعضی از بخش‌های نمایشگاه ‫به‌منظور نمایش دارای نور کمی هستند.
‫«باغ‌وحش فوق‌العاده» شامل مجمسه‌های تاریخی ‫متحرک، اثری از کلیر اودسکی.
‫نام هریک از این آثار...
‫صف جلو نمی‌ره. ‫فکر کنم یه‌کم بیشتر طول بکشه.
‫شاید پنج یا ده دقیقه دیگه.
‫الان کجایید؟
‫تپه‌ی میدان اصلی.
‫کنار همون ماسماسک مه‌ای.
‫کازونه؟
‫الو؟
‫بدو!
‫ریو؟ ریو!
‫ریو، من اینجام!
‫مامان!
‫ریو!
‫چی شده؟
‫هیچی، یه کابوس دیدم.
‫بعد از اون اتفاق خیلی عجیبم نیست.
‫آره.
‫ولی دیگه مشکلی نیست.
‫دیگه لازم نیست نگرانش باشی.
‫حق با توـه.
‫حتی همون موقع مجرم رو دستگیر کردن.
‫فقط خوشحالم ریو چیزیش نشد.
‫و همه‌شم به لطف تو بود ‫که جلوشو گرفتی، کویومی.
‫یه‌کم خفن شدم، نه؟
‫فکر کنم موفق شدم یه‌کم شبیه ‫نسخه‌ی کازونه‌ی خودم بشم.
‫ها؟
‫یادت نیست؟ مثل حرفی که اون موقع زدی؛
‫که کویومی من آدم قابل اتکاتری بود.
‫خوشحالم که هیچ اتفاقی ‫برای تو و ریو نیفتاد.
‫کازونه...
‫خوب نیست که بذاریم شرایط ‫همین‌طوری ما رو تحت کنترل بگیره،
‫پس فکر کردم شاید بهتر باشه ‫به شرایط عادی برگردیم.
‫نظرت چی از هفته‌ی آینده ‫دوباره مهدکودک رو شروع کنی؟
‫منم می‌خوام برم!
‫می‌خوام برم مدرسه!
‫نه!
‫اگه بذاریم بره بیرون و یه اتفاقی بیفته، چی؟!
‫مشکلی پیش نمیاد.
‫مامان عصبانی نیست، درسته؟
‫ترسوندمت؟
‫ببخشید، عزیزم.
‫اوه راستی، برای ناهار چی می‌خوای؟
‫ها؟ مامان، همین الان صبحانه خوردیم.
‫الان تصادف می‌کنن!
‫من می‌رم سر کار.
‫روز خوبی داشته باشی، بابا!
‫مراقب باش.
‫خریدی چیزی نداری برگشتن انجام بدم؟
‫بذار ببینم...
‫فکر کنم همه‌چی داریم.
‫می‌شه آدمک پرنده رو از پنجره بفرستم بیرون؟
‫یه‌وقت باد می‌برش و اون‌وقت گم می‌شه‌ها.
‫چی؟
‫دیدی، بهت گفتم که.
‫هی،‌ ریو؛ یادت اومد چی می‌کشیدی؟
‫نمی‌خوای تمومش کنی؟
‫یادم نمیاد داشتم چی می‌کشیدم.
‫کازونه-کون چطوره؟
‫بعد از اون اتفاق، اون از منم آروم‌تر بود،
‫و فکر کردم؛ «اون دقیقاً همین‌طوریه.»
‫ولی سه روز گذشته، انگار...
‫حتی نمی‌تونست یه‌لحظه هم از کنار ریو جم بخوره.
‫خب، بالاخره اتفاق بدی رو گذروند.
‫طبیعی نیست که یه مادر این‌طوری رفتار کنه؟
‫گمون کنم همین‌طوره...
‫ولی...
‫خیلی نگرانش نباش.
‫چون از ریو محافظت کردی حالت خوبه؛
‫ولی اگه نکرده بودی، کی‌ می‌دونه چیکار می‌کردی؟
‫اگه نکرده بودم؟
‫معذرت می‌خوام؛ یه‌لحظه فرصت دارید؟
‫چی شده؟
‫معاون رئیس، باید باهاتون صحبت کنم.
‫یه پیام اضطراری از آژانس علم خیال دریافت کردیم.
‫اضطراری؟
‫در رابطه با اداره‌ی نظارت بر جابه‌جایی ‫که تازه تأسیس شده‌ست.
‫مقدار SIP نسبی ۲۲ به‌علاوه‌ی ۱۰ بوده؟
‫مسئله فاصله‌ی جابه‌جایی‌ـه.
‫امروز رو زود می‌رم خونه.
‫وایسا، کویومی.
‫مثل اینکه یه جابه‌جایی اختیاری غیرمجاز ‫با هدف کازونه-کون تأیید شده.
‫جابه‌جایی اختیاری.
‫جابه‌جایی‌ای که در اون از یه دستگاه مغناطیسی ‫برای ایجاد یه‌ جابه‌جایی موازی مصنوعی استفاده می‌شه،
‫می‌شه باهاش وارد دنیای موازی موردنظر شد.
‫کازونه
‫در حال تماس
‫آزمایش‌های مربوط به جابه‌جایی اختیاری،
‫حدود ۱۰ سال پیش در آزمایشگاه انجام شدن،
‫اما حتی اون موقع‌هم مقامات بالادست،
‫از قبل تشکیل پروند برای انجام ‫آزمایش رو اجباری کرده بودن.
‫جابه‌جایی اختیاری مشکلات زیادی به‌همراه داره.
‫یکی‌شون؛ امکان استفاده برای ارتکاب جرمه.
‫نیازی به گفتش نیست،
‫ولی امنیت خانواده‌ت مهم‌ترین اولویته.
‫بااین‌حال، بسته به نتیجه‌ی خروجی،
‫تأثیر بزرگی روی دانشگاه‌های جهان ‫و جامعه‌ی جهانی می‌ذاره.
‫باید دقت‌عمل به‌خرج بدیم.
‫چیزی که توی این مورد نگران‌مون می‌کرد ‫مسئله‌ی متفاوت و پیچیده‌ای بود.
‫من برگشتم.
‫کازونه، منم.
‫ریو، دارم میام تو.
‫اینجا سردتون نیست؟
‫بابا!
‫این‌ها رو توی راه گرفتم.
‫من کاکائویی می‌خوام!
‫اینکه اینجایی یعنی می‌دونستی ‫اون نقاشی چیه.
‫نه، امروز صبح فهمیدم.
‫تا قبل از اون، واقعاً نمی‌دونستم.
‫اوه.
‫اون موقع هنوز توی یه دنیا بودیم.
‫کاکائو رو برات باز کنم؟
‫بعداً می‌خورمش.
‫باشه.
‫پس، می‌ذارمش همین‌جا.
‫باشه.
‫اینم برای مامان آوردم.
‫اگه اینو دستت نکنی هم متوجه ‫جابه‌جایی اختیاریت می‌شن.
‫خودم نمی‌خواستم،
‫از اینکه صفر رو نشون نمی‌داد بدم میومد.
‫این‌طوری باعث ازهم‌گسستگی هویتت می‌شی.
‫«ازهم‌گسستگی هویت.»
‫اگه زمانی که در حال جابه‌جایی ‫به یه دنیای دور هستید، جدایی رخ بده،
‫حتی از دنیای اصلی هم دورتر می‌شید.
‫همچنین، از منظر ضمیر خودآگاهی ‫که باهاش جابه‌جا شدید،
‫درنهایت دو نقطه‌ی برگشت وجود داره،
‫و هرکدومشم باعث ایجاد ‫جدایی‌های پیچیده‌تر می‌شه.
‫بیاید مستقیم بریم آزمایشگاه و -
‫نه!
‫دیگه هیچ‌وقت پسرمو تنها نمی‌ذارم!
‫تو کازونه‌ی این دنیا نیستی.
‫بالاخره پیداش کردم!
‫نه.
‫اون‌هم ریوی «تو» نیست.
‫ریوی..
‫ریوی دنیای تو...
‫مامان کجاست؟
‫مامانم کجا رفت؟
‫باید با حقیقت رو قبول کنم.
‫تو دیگه ریوی من نیستی، مگه‌نه؟
‫اونی که مرد تنها ریوی من بود.
‫پاهام...
‫تکون نمی‌خوردن!
‫ترسیده بودم...
‫نتونستم نجاتش بدم!
‫متأسفم، ریو.
‫نتونستم ازت محافظت کنم...
‫معذرت می‌خوام!
‫ریو، مداد شمعی‌هات رو بردار.
‫باشه، ولی...
‫حواست باشه روشون پا نذاری، باشه؟
‫باشه.
‫تقصیر تو نیست.
‫چرا، تقصیر منه.
‫من کشتمش!
‫و حتماً کویومی هم همین فکرو می‌کنه!
‫همچین فکری نمی‌کنه؛ بهت قول می‌دم.
‫تو متوجه نیستی!
‫تو مسیر خوش‌بختی رو پیش گرفتی!
‫چه‌طور ممکنه بفهمی...
‫شاید نفهمم،
‫ولی، حالتو می‌فهمم.
‫چون فرقی نمی‌کنه چه مسیری باشه، ‫من هنوز خودمم.
‫درحال‌حاضر، منتظرم، ‫امید دارم که کازونه برمی‌گرده پیشم.
‫پس مطمئنم که منِ دنیای تو هم ‫منتظره برگردی خونه.
‫اونجارو!
‫روشن شدن!
‫دیدید؟
‫چراغ‌ها روشن شدن!
‫قشنگه، مگه‌نه؟
‫جناب هیداکا، اون چیه؟
‫آه، بله. داریم برای تحقیقات ‫یه کلون از دستگاه IP می‌گیریم.
‫تمومش کردم!
‫هی، برگرد ببینم! ‫نمی‌تونی بیای اینجا.
‫اشکالی نداره.
‫مشکلی نیست.
‫این برای تو‌ـه.
‫این چیزی بود که می‌خواستم ببینم.
‫ممنونم.
‫کازونه.
‫خب... مراقب خودت باش.
‫حداقل یه‌کم نزاکت به‌خرج بده.
‫ببخشید.
‫«این نامردیه»؛ ‫انگار منظورش از حرفش همچین چیزی بود.
‫چرا ما این‌طور نبودیم؟
‫شروع پروتکل جابه‌جایی اختیاری.
‫علائم حیاتی؛ طبیعی.
‫راه‌اندازی میدان مغناطیسی.
‫شروع جابه‌جایی اختیاری.
‫جابه‌جایی اختیاری انجام شد.
‫علائم حیاتی خوب به‌نظر می‌رسن، ‫ولی امواج مغزی کمی ضعیفن.
‫در اون زمان، یه کپسول IP فقط از ‫بیرون مدیریت می‌شد.
‫کاملاً مطمئنم که همکار کازونه‌ی ۱۳ ‫منِ دنیای ۱۳ بودم.
‫احتمالاً توی مسیر برگشت از دانشگاه ‫درگیر اون حادثه شدن.
‫با از دست‌دادن ریو و تحقیقات‌شون،
‫باید راه دیگه‌ای برای زندگی پیدا می‌کردن.
‫به‌خاطر ازهم‌گسستگی شخصیت، ‫اون دیگه از نظر عددی صفر نبود.
‫دنیاش ازهم جداشده بود، ‫پس وقتی برگشت به دنیای خودش،
‫به دو نفر تقسیم و از نظر عددی صفر شد؛
‫ولی هیچ‌کسم از اون به صفر نزدیک‌تر نبود.
‫از چارچوب دیدن اونم، ‫من و ریو صفر نبودیم.
‫زمانی کسی رو داشتم که برام ‫در مورد اهمیت فرصت‌ها صحبت می‌کرد،
‫ولی به‌عنوان یه دانش‌آموز ابتدایی ‫حرف‌هاشو درک نکردم.
‫خب.
‫گفت مشق مدرسه‌م بوده.
‫ولی انگار خودشم جواب درستی ‫واسش نداشت.
‫وایسا ببینم، جدی؟
‫خودمم هنوز جواب‌مو پیدا نکردم.
‫ولی، می‌دونم که عاشق فرصت‌ها هستم.
‫توی مسیر پیدا کردن جواب، ‫دست‌آخر عاشق‌شون شدم.
‫در مورد عشق حرف می‌زنی؟
‫درباره‌ی مردم‌هم؛ دلم می‌خواد عشقم ‫فرصت‌های اون‌ها رو هم دربر بگیره.
‫عشقی که فرصت‌های... اون‌ها رو هم دربر بگیره؟
‫تک‌تک بخش‌هاشون رو، باتمام وجود؛
‫هم فرصت‌های شادی‌شون، هم غم‌شون.
‫باید همون‌قدر که فرصت برای شادی ‫هست، برای ناراحتی هم باشه...
‫این‌طور که می‌بینم، تازمانی‌که زنده‌ایم، ‫نوبتی به‌سراغ یکی‌یکی‌شون می‌ریم.
‫مثلاً؛ بیا بگیم صدتا دنیا با صدتا ‫من و تو وجود داشت.
‫مطمئنم اون صدتا من، ‫عاشق اون صدتا تو می‌شدن.
‫چه زندگی شاد باشه، چه غمگین؛
‫توی تک‌تک دنیاها، ‫تک‌تک من‌ها عاشق کازونه می‌شن.
‫کازونه، من-
‫منم؛ عاشق تمام اون توها هستم.
‫عاشق تویی که منو از دست اون سگ وحشی ‫نجات دادی، و تویی که نجاتم ندادی هم هستم.
‫ها؟ در مورد چی حرف می‌زنی؟
‫هیچی.
‫بعد از اون، به‌خوشی پیر شدیم،
‫و از مامان و بابا ‫تبدیل شدیم به؛ «مامان‌بزرگ» و «بابابزرگ».
‫ازتمام کسایی که بهمون نزدیک بودن، ‫بزرگ‌ترها یکی‌یکی از پیش‌مون رفتن،
‫ولی در ورودی خونه‌م هیچ‌وقت به‌جز ‫سال نو برای چیز دیگه‌ای باز نشد.
‫هرچندکه، انگار به‌زودی باید باز می‌شد،
‫و کسی که ازش خارج می‌شد، ‫خود من بودم.
‫درست قبل از ده سالگی نوه‌م آی بود،
‫که دکترها خبرش رو بهمون دادن.
‫کازونه هیچی نگفت.
‫منم، به‌طرز عجیبی آروم بودم.
‫خب، شب‌ بخیر عزیزم.
‫شب بخیر.
‫نمی‌خواستم که سربار خانواده‌م باشم،
‫اما تاحدی، اونم به پیشنهاد ریو و اری-سان،
‫تصمیم گرفتم که روزهای آخرم رو ‫توی محیط آشنای خونه‌ی خودم بگذرونم.
‫کازونه تاکاساکی-ساما
‫«باسلام، تاساکی کازونه-ساما.»
‫من تاکیگاوا کازونه هستم.
‫باید اول با یه عذرخواهی شروع کنم؛
‫متأسفم که این‌طور ‫جابه‌جایی اختیاری انجام دادم.
‫درحال‌حاظر دست‌های شما رو ‫برای نوشتن این نامه قرض گرفتم.
‫حقیقت اینه که؛ چیزی بود که‌ به‌شدت ‫دلم می‌خواست ازتون بپرسم.
‫برای همین،
‫باید داستان خودم رو ‫براتون تعریف می‌کردم؛
‫داستان من و کویومی دنیای خودم، هیداکا کویومی.
‫«شاید درنهایت تبدیل به یه نامه‌ی طولانی بشه، ‫اما لطفاً تا آخرش همراهیم کنید.»
‫من و هیداکا کویومی ازدواج نکردیم.
‫آزمایشگاه تحقیقات علم خیال
‫سال‌های زیادی رو به‌عنوان همکار ‫در کنار هم گذروندیم.
‫مـراسم
‫ورودی‌های
‫جدید
‫به‌نظر می‌رسه جدایی دنیای ما و شما؛
‫لازمه‌ی تصمیم به‌اینکه در سن هفت‌سالگی ‫با کدوم‌یک از والدین مطلقه‌ش زندگی کنه، شد.
‫موقع دبیرستان بود که با ‫هیداکا کویومی آشنا شدم.
‫ورودی
‫مراسم
‫اون با هیچ‌کس حرف نمی‌زد ‫و اکثر اوقات هم غایب بود،
‫با‌این‌حال بازم بالاترین نمرات رو می‌گرفت؛ ‫که خیلی اعصاب‌مو خرد می‌کرد.
‫به‌صورت یک‌طرفه اون رو ‫رقیب خودم در نظر گرفتم.
‫وقتی فهمیدم که قصد نداره وارد کالج بشه،
‫یه‌جورایی خیالم راحت شد، ‫و یه‌جورایی هم دلم گرفت...
‫احساساتم به‌هم گره خوردن.
‫الان که به‌عقب نگاه می‌کنم؛ ‫شاید رفتارم بیشتر از یه رقابت ساده بوده باشه.
‫امتحانات ترم اول
‫هیداکا کویومی
‫تاکیگاوا کازونه
‫موضوع هرچی که بود،
‫درنهایت به آزمایشگاه ملحق شدم، ‫جایی که دوباره گذرمون به‌هم افتاد.
‫اخبار
‫آخرین اخبار تکنولوژی
‫مقالات علمی
‫نظرات
‫علوم داده‌ها
‫اجتناب‌ناپذیر شعاع رویداد
‫آزمایشگاه تحقیقات علوم خیالی
‫فکر کنم دارم یه‌کم مغلطه می‌کنم؛
چون ‫دقیقاً برای این به آزمایشگاه محلق شدم ‫که بتونم اون رو ببینم.
‫طولی نکشید که، پیشنهاد همکاری ‫توی یه تحقیق مخفیانه رو مطرح کرد.
‫تحقیق در مورد سفر در زمان.
‫شوکه شده بودم.
‫همه‌ش مسخره و غیرمنطقی به‌نظر می‌رسید.
‫فکر کنم خودت چراشو درک کنی.
‫اولش، فکر کردم داره شوخی می‌کنه.
‫بهترین جوکی که،
‫بزرگ‌ترین اعجوبه‌ی آزمایشگاه ‫می‌تونست مطرح کنه.
‫ولی، آدمی نبود که بخواد مسخره‌بازی در بیاره.
‫داشتم صمیمانه‌ترین و جدی‌ترین ‫حالتش رو می‌دیدم.
‫و چراش؛ همه‌ش به‌خاطر سفر در زمان بود
‫که می‌تونست تنها راه نجات روح سر تقاطع باشه.
‫اون روح عشق دوران کودکیش بود.
‫سرویس خواب
‫تخت‌خواب ‫ تاشو
‫تصادف خاصی باعث شده بود ‫قوه‌ی تخیلش از بدنش جدا بشه،
‫و اون رو تبدیل به روح سر تقاطع کنه.
‫«تقصیر من بود،»
‫این چیزی بود که گفت.
‫و همین طرز فکر،
‫باعث شد که بخواد تحقیقش رو ادامه بده ‫تا بتونه از اون تقاطع نجاتش بده.
‫وقتی می‌دیدمش، انگار...
‫نمی‌دونم چه‌طور بگم؛ ‫انگار یه‌جورایی مملو از خشم و جنون بود.
‫ولی از طرفی هم، ‫فوق‌العاده پاک و درمونده به‌نظر می‌رسید...
‫مثل اینکه داشتی به یه پسر‌بچه‌ی ‫کوچیک گریون نگاه می‌کردی.
‫و جوابی که این مرد بهش رسید،
‫سفر در زمان بود.
‫البته که؛ به‌صورت فیزیکی نبود،
‫بلکه سفر در زمان، در دنیای خیال بود.
‫که بهش می‌گفتن؛ جابه‌جایی زمانی.
‫جابه‌جایی زمانی...
‫حالا ببین!
‫قسم می‌خورم نجاتت می‌دم!
‫تا الانم خیلی بهم لطف کردی، کویومی-کون.
‫از اون موقع زمان زیادی گذشته، نه؟
‫شیوری؟
‫همه‌ش به‌خاطر من...
‫اینکه تمام هدف زندگی کردنت، ‫همه‌ش به‌خاطر من باشه...
‫چیزی نیست که من می‌خوام.
‫چی داری می‌گی؟
‫بهت قول دادم، یادته؟
‫هرطوری شده کمکت می‌کنم.
@Awsub : کانال تلگرام ما Behzad NFT :ترجمه و زیرنویس
‫من و کویومی سال‌ها رو صرف ‫تحقیق در مورد جابه‌جایی زمانی کردیم،
‫و بالاخره راهی برای انجامش پیدا کردیم.
‫و اینم فهمیدیم که امکان داره ‫باعث مرگ مغزی کویومی بشه.
‫قسم می‌خورم، می‌تونه نسبت به ‫تأثیری که روی دیگران می‌ذاره...
‫خیلی خودخواه، حق‌به‌جانت و بی‌ملاحظه باشه.
‫خب، گمونم من تنها کسی بودم که از این ‫تأثیراتش زجر کشیدم، ولی بازم...
‫جدای از این، مهم نبود چه بهایی می‌ده، ‫هیچ‌وقت عزمش کم نشد.
‫اون موقع خیلی شوکه نشدم.
‫چون می‌تونستم پیش‌بینی کنم؛ که اون فقط...
‫یه‌ بی‌شعوره که به تنها گذاشتن ‫من اهمیتی نمی‌ده.
‫اگه این‌طوره، چرا تا آخرشم نرم، نه؟
‫یه‌جورایی یه‌دندگی بود،
‫و این موضوع که، من تنها کسی بودم ‫که می‌تونست انجامش بده...
‫با احتیاط محلی رو برای جابه‌جایی ‫زمانی انتخاب کردیم.
‫محل‌مون این دنیا بود، دنیای تو.
‫کویومی از اتفاقی که بین‌شون ‫افتاد حرفی نمی‌زد،
‫فقط تکرار می‌کرد که دیگه نمی‌ذاره،
‫در دنیایی که همدیگه رو نمی‌بینن ‫اون حادثه رخ بده.
‫معذرت می‌خوام که این‌قدر معطلت کردم.
‫منظورت چیه؟
‫وقتی بچه بودیم همدیگه رو دیدیم ‫و تو درگیر یه حادثه شدی...
‫از اون موقع شصت سال می‌گذره.
‫واقعاً که زمان زیادی بود.
‫کویومی-کون؟
‫شیوری،
‫این لحظه‌ی خداحافظی‌ـه.
‫دیروز، کویومی جابه‌جایی زمانی رو انجام داد.
‫توی دنیای ما،
‫از دید دیگران، این‌طور به‌نظر می‌رسید که ‫یه پیرمرد وسط تحقیقش غش کرده،
‫و وارد حالت مرگ مغزی شده.
‫ولی من حقیقت رو می‌دونستم.
‫اون به گذشته‌ی دنیای تو رفته بود.
‫درون تاکاساکی کویومی، ‫همسری که الان کنار تو دراز کشیده،
‫قوه‌ی تخیل هیداکا کویومی‌ای قرار داره، ‫که در سن هفت سالگی باهاش ترکیب شد.
‫و درون روح اون هم در دنیای شما،
‫قوه‌ی تخیل کسی قرار داره، ‫که کویومی نجاتش داد.
‫اگه اجازه بدیم که ‫زندگی‌شون رو بگذرونن،
‫احتمالاً همدیگه رو نمی‌بینن.
‫این‌طوری عالی می‌شه.
‫هرچی نباشه، اون‌ها دنیایی رو انتخاب کردن ‫که توش هیچ‌وقت همدیگه رو نبینن.
‫ولی، درست قبل از لحظه‌ی جابه‌جایی زمانی،
‫کویومی بهم گفت که بهش قول ‫داده دوباره همدیگه رو می‌بینن.
‫وعده‌شون ملاقات سر اون تقاطع،
‫در آخرین روز زندگی‌شون توی دنیای تو بود.
‫طبق پیش‌بینی‌های علمی،
‫امکان باقی موندن خاطراتش از دنیای من ‫بعد از جابه‌جایی زمانی،
‫اساساً نمی‌تونه وجود داشته باشه.
‫پس، صرفاً به‌نظر می‌رسید راهی برای ‫متقاعد کردن عشق دوران کودکیش باشه.
‫قولی که به‌سختی می‌شه نگهش داشت.
‫به‌جای یه قول،
‫شاید بهتره بگیم ‫یه امیدواری کوچک از طرف اون بوده،
‫که شاید چنین معجزه‌ای رخ بده.
‫درحال‌حاضر آرزوی من محقق ‫کردن اون معجزه‌ست.
‫درسته که در اعماق وجودم، بخشی از من ‫دلش نمی‌خواست که اون دوتا همدیگه‌رو ببینن.
‫ولی؛
‫فقط اطلاعات مربوط به ملاقات ‫سر تقاطع شووا-دوری رو،
‫به دستگاه IP همسرت وارد کردم.
‫تقاطع شووا-دوری
‫یک‌ماه دیگه این موضوع رو می‌پرسم، ‫لطفاً اجازه بده به محل ملاقات بره.
‫می‌خوام باهات روراست باشم؛
‫تصور می‌کنم خودت به‌عنوان منِ دیگه، ‫قبلاً به این موضوع فکر کردی، ولی...
‫من عاشق کویومی دنیای خودمم.
‫من عاشق هیداکا کویومی‌ام.
‫البته که، اون عشق بخشی از ‫رابطه‌ای رمانتیک،
‫و حتی رابطه‌ای که به ازدواج ختم بشه نبوده.
‫ولی بیشتر از همه، می‌تونم حس کنم ‫تمام زندگیم رو به عشق هیداکا کویومی گذروندم.
‫در این لحظه؛ عمیقاً حسش می‌کنم.
‫می‌دونم که درخواست خودخواهانه‌ایه.
‫بالاخره، برای تو و همچنین برای من-
‫این به‌معنی فرستادن کسی که عاشقشی ‫به‌کنار یکی دیگه‌ست.
‫ازت می‌خوام که اجازه بدی عشقم ‫از طریق احساساتت بروز کنه.
‫شادی و غم در زندگی یه پایانی دارن.
‫ولی اهمیت دادن یه‌شخص به دیگری-
‫اگه بتونم باور داشته باشم ‫که این احساس ادامه داره،
‫حقیقتی که ما در یه جهان ‫به دنیا اومدیم،
‫ملاقات کردیم،
‫زندگی کردیم،
‫و مردیم، معنی پیدا می‌کنه.
‫می‌تونم در پایان زندگیم ‫چنین چیزی بگم.
‫صبح بخیر.
‫پی‌نوشت؛
‫حقیقت اینه، قبلاً هم یه‌بار ‫به این دنیا جابه‌جا شدم.
‫اون موقع حلقه‌ی آکوامارینت رو دیدم، ‫و با خرید یکی برای خودم ازت تقلید کردم.
‫متأسفم.
‫خطا؟
‫لطفاً تا تغییر سیگنال ترافیکی صبر کنید.
‫من کجام؟
‫چه‌قدر دور شدم؟
‫با درنظر گرفتن اینکه جابه‌جایی موازی انجام شده،
‫توی دنیایی که اون دختر روی خطوط ‫عابر پیاده هست، نیستم،
‫پس کاری از دستم بر نمیاد.
‫فقط می‌تونم دعا کنم که منی ‫که باهاش جابه‌جا شدم گیج نشه...
‫دعا، ها؟
‫ولی، چرا گفت خطایی رخ داده؟
‫با فرض عدم توانایی اندازه‌گیری، ‫احتمالی که وجود داره...
‫اگه تصادفاً، قوه‌ی تخیلم تغییر کرده باشه-
‫صبر کن ببینم.
‫فکر می‌کنم قبلاً چنین ایده‌ای رو شنیدم.
‫کدوم کتاب بود؟
‫نکنه توی یه کنفرانس شنیدمش؟
‫با کی در موردش بحث می‌کردم؟
‫ببخشید؛ حال‌تون خوبه؟
‫الو، آقا؟
‫داروهام.
‫داروهامو... بدید.
‫همین‌هاست؟
‫اوه، براتون بازش می‌کنم.
‫بفرما. می‌تونی برش داری؟
‫الان حالم بهتره.
‫خیلی لطف کردید.
‫خدارو شکر.
‫ممنونم.
‫ببخشید خانم؛ می‌تونم اسم‌تون رو بپرسم؟
‫اسمم مهم نیست. من شخص خاصی نیستم.
‫ها؟
‫اوه، می‌دونی،
‫یکی از کارهای لیست قبل از مرگم این بود؛
‫که بگم، «‫اسمم مهم نیست. من شخص خاصی نیستم.»
‫خب، خوشحالم.
‫باعث افتخاره که تونستم کمک کنم.
‫بفرمایید.
‫زحمت‌تون شد.
‫ای‌وای.
‫اوه، این...
‫بله، کلاه زنونه‌ست.
‫قرض گرفتمش.
‫که‌اینطور.
‫می‌گم، خانم؛ قبلاً جایی همدیگه‌رو ندیدیم؟
‫دیدیم؟
‫ببخشید، می‌تونم اسم‌تون رو بپرسم؟
‫تاکاساکی هستم.
‫ببخشید؛ فکر نمی‌کنم اسم‌تون رو شنیده باشم.
‫پس که‌اینطور؟
‫پس شاید توی یه دنیای موازی ‫همدیگه‌رو دیده باشیم.
‫اوه، راست می‌گید.
‫امکانش هست، مگه‌نه؟
‫می‌گم...
‫زندگی... شادی داری؟
‫بله.
‫بله،‌ شاده. خیلی زیاد.
‫خوشحالم.
‫خب، بااجازه.
‫مراقب باشید.
‫خداحافظ.
‫ممنونم.
‫خوش اومدی.
‫ممنونم.
‫منتظرم موندی؟
‫شاید.
‫راستی،
‫تو کی هستی؟
‫ها؟
‫دستگاه IEPPـم داره خطا می‌ده، ‫پس نمی‌دونم الان دقیقاً کجام.
‫این‌طوری حرف نزن.
‫ببخشید، ببخشید.
‫ببین، به‌نظرت خراب شده؟
‫عجیبه.
‫رفتم که به‌سمت تقاطع شووا-دوری برم ‫همین درسته دیگه؟
‫بله. ساعت ۱۰ صبح.
‫حتی اگه جابه‌جایی موازی هم داشتم،
‫مثل اینکه توی محله‌ی خودمم، ‫پس باید به‌زودی به دنیای صفر برگردم.
‫خب، این ملاقات مرموز چطور پیش رفت؟
‫آه. هیچ‌کس نیومد.
‫اوه.
‫شاید برنامه‌ روزانه‌م هم خراب شده بود.
‫ولی، یه مکالمه‌ی دوست‌داشتنی ‫با یکی داشتم.
‫کی بود، یه آشنای قدیمی؟
‫نه، غریبه بود.
‫گفت که زندگی شادی داره، ‫و منم از این بابت خیلی خوشحال شدم.
‫مگه غریبه نبود؟
‫آره. از شاد بودن زندگی ‫یه غریبه لذت بردم.
‫فهمیدم دلیل اینکه می‌تونم از شادی زندگی ‫یه غریبه لذت ببرم،
‫اینه که خودمم شادی رو تجربه کردم.
‫به‌همین سادگی.
‫دقیقاً.
‫وقتی سعی می‌کنم به زبان ساده ‫بیانش کنم، همین‌طوری پیش می‌ره...
‫کازونه؛ چون تو کنارم بودی،
‫الان زندگی شادی دارم.
‫اینو به کازونه‌ی دنیای صفر بگو.
‫حتماً می‌گم.
‫ولی می‌خوام به همه‌ی توها بگم.
‫همین‌طور، به‌تمام من‌هایی ‫که عاشق کسی به‌جز کازونه بودن.
‫چون تو عاشق کسی به‌جز اون بودی،
‫من تونستم عاشق کازونه شم.
‫ازت ممنونم.
‫بابابزرگ، خوش اومدی!
‫برگشتم.
‫به‌جای درس خوندن داشتی ‫بیرون رفتن بابابزرگت رو می‌پاییدی؟
‫کنجکاو بودم، نتونستم کاریش کنم!
‫آی واقعاً حس کنجکاوی بالایی داره.
‫می‌خواست که حواسش بهت باشه.
‫و بالاخره؛ تقدیم به‌کسی که کازونه نبود ‫و عاشق منِ دیگه‌ای شده بود:
‫امیدوارم تو و کسی که عاشقش هستی،
‫یه‌جایی توی این دنیا خوشبختی رو پیدا کنید.
‫به تمام توهایی، که عاشقشان بودم