[آستین] سلام نام من آستین کلاک است.
[جرج] سلام، نام من جورج مک هنری است.
[جیک] سلام من جیک اینزالاکو هستم.
[جیک] من سال دوم کارشناسی ارشد علوم اعصاب از فینیکس، آریزونا هستم.
[آستین] من یک رشته مطالعات جغرافیا و محیط زیست،
سال دوم از منطقه خلیج هستم.
[جرج] من دانشجوی سال سوم اتنوموزیکولوژی از اورنج کانتی هستم.
[جیک] بله، من در کمپ تابستانی کار کردم که به اعضای جامعه معلولان کمک می کند.
[آستین] من ندارم.
[جرج] من یک بار عصا را امتحان کردم.
[جیک] احتمالاً 130 پوند.
[آستین] اوه، 140.
[جرج] دمبل، 15 ساله که به سمت هالتر کار می کند.
[جرج] 20٪ از خط
[جیک] احتمالاً 60-70٪.
[آستین] تقریباً 80٪
[فادی، خارج از دوربین] 80٪ واقعاً؟
[آستین] آره! باشه همین الان منو تست کن
[جیک، صداگذار] فکر می‌کردم UCLA بسیار در دسترس‌تر خواهد بود.
انتظار نداشتم همه درها فشاری برای باز کردن چیزها نداشته باشند.
و یکی از آنهایی که فشار دادیم تا باز شود، کار نکرد.
[George, v.o.] امم آستین های من واقعا کثیف شد.
کمرم شروع به درد کرد،
بازوها و شانه هایم واقعاً درد داشتند.
[Jake, v.o.] یکی از بزرگ‌ترین چالش‌ها این بود که
فکر کنید درب ساختمان فیزیک بود.
شما واقعاً نمی‌توانید آن را باز کنید و سپس بغلتانید.
باید آن را باز نگه دارید و مانند آن را به خودتان سنجاق کنید و سپس دور آن بچرخانید.
و سپس اجازه دهید پشت سر شما بسته شود.
[Jake, v.o.] رفتن به سربالایی بسیار سخت تر از آن چیزی است که من فکر می کردم. فقط کار خیلی بیشتر است.
[آستین] سرگرم کننده ترین فعالیت قطعا بازی بسکتبال بود.
من یک بازیکن بسکتبال هستم،
بنابراین جالب بود که این ورزش را روی صندلی امتحان کنم،
و واقعاً به نوعی آن را به یک ورزش کاملاً جدید تبدیل می کند. از
هر راهی که دریبل می کنید، شوت کنید. متفاوت است.
شما باید به گونه ای متفاوت به آن برخورد کنید، بنابراین فوق العاده سرگرم کننده بود.
[جرج] سرگرم کننده ترین قسمتی که باید بگویم این است که با
ویلچر به سمت پایین تپه، پایین بروین تپه یا بروین واک بروید.
[جیک] در واقع به نوعی هیجان انگیز بود که روی ویلچر بنشینم و یاد بگیرم چطور بچرخیم
و به داخل آسانسور برویم و کارهایی مانند فعالیت های معمولی روزانه را انجام دهیم، اما روی چرخ.
[جرج] من سعی می‌کردم دری را به ساختمان علوم ریاضی باز کنم و مردم خیلی سریع
کمک می‌کردند وقتی که من در تلاش بودم، به نوعی قلب شما را کمی گرم‌تر می‌کند.
[آستین] وقتی روی ویلچر بودم،
متوجه شدم که بسیاری از مردم دوست دارند به من نگاه کنند و دوست دارند طوری
لبخند بزنند که گویی مثل همدردی هستند.
اما می‌توانم بفهمم که اگر واقعاً کسی هستید که هر روز از ویلچر استفاده می‌کنید،
احساس می‌کنید هر فردی که با او در تعامل هستید فقط به شما ترحم می‌کند،
که اصلاً احساس خوبی نیست.
بنابراین غیرمنتظره و کمی ناراحت کننده بود.
نمی‌دانم،
احساس خوبی برای کسی است که به نوعی دلسوز باشد.
اما احساس بد برای شما و دوست داشتن صرفاً لبخند زدن به شما
واقعاً این نیست - می توانم ببینم که چگونه می تواند روزانه بسیار آزاردهنده باشد.
[جیک] در ابتدا، فکر می‌کردم که این کار آسان خواهد بود.
و بعد از حدود 10-15 دقیقه،
متوجه می‌شوید که کار با ماهیچه‌ها
و حرکاتی است که عادت ندارید.
و بنابراین برای مدت طولانی بسیار ناراحت کننده است.
[جرج] نوشیدن آب از آب یافت شده بسیار دشوار است.
همه جای خودم ریختم.
[جیک] و فقط تلاش برای اجتناب از هر مجموعه ای از پله ها یا هر حاشیه یا هر
چیزی که در دسترس نبود جالب بود
زیرا شما فقط مسیرهای مختلفی را انتخاب می کنید، امم،
مانند پایین رفتن از بروین واک از بالا، باید آن را انجام دهید. زاگ
شما باید زمان بیشتری را برای رسیدن به مکان‌های خاص اختصاص دهید، بنابراین به نوعی
تمام برنامه‌های روزمره خود را مجدداً تنظیم کنید تا انتظار تاخیر داشته باشید و
انتظار داشته باشید که رسیدن به کلاس یا هر کجا دیگر طول بکشد.
[جیک] فهمیدم که
محوطه دانشگاه در برخی نقاط چقدر غیرقابل دسترس است.
اما، چقدر مفید است که در دسترس باشد.
مانند مکان هایی که فشار برای باز شدن داشتند،
مکان هایی که دارای یک رمپ کوچک بودند.
[آستین] من هم مهارت های فنی را یاد گرفتم و هم به نوعی آگاهی فرهنگی به دست آوردم.
می‌توانم بگویم آگاهی فرهنگی قطعاً
مهم‌تر از مهارت فنی است،
اما مهارت فنی باعث شد که بتوانم
خودم را بیشتر در آن فرهنگ غرق کنم.
مانند درک نحوه
کار با ویلچر و اینکه کار با ویلچر چقدر دشوار است،
باعث می‌شود که نسبت
به مبارزات روزانه جامعه معلول احساس همدلی بیشتری داشته باشید.
بنابراین، در حالی که من نحوه استفاده از ویلچر را یاد گرفتم، می‌توانم بگویم که
برای تجربه فروتنانه،
تجربه فروتنانه‌ای که از استفاده از آن ویلچر داشتم، ارزش بسیار بیشتری برایم قائل هستم،
زیرا قطعاً بیش از همیشه در فرهنگ غوطه‌ور شده است. .
فکر می‌کنم هرکسی که کارهای روزانه‌اش را روی ویلچر امتحان کند،
قطعاً چشم‌هایش را مانند من باز می‌کند.
[جرج] بله، من فکر می‌کنم مردم با ملاحظه‌تر خواهند بود یا شاید فقط درک کنند.
و من فکر می کنم بسیاری از مردم نسبت به چیزهای کوچکی
که می تواند کاربران ویلچر یا افراد معلول را آزار دهد، بی اطلاع هستند.
[جیک] اگر افراد دیگر
مدت زمان قابل توجهی روی ویلچر بودن را تجربه کرده باشند و دوست داشته باشند که بروند،
تلاش کنند کارهای معمولی روزانه را انجام دهند،
درست مانند بیرون آمدن از یک اتاق یا رفتن از یک طرف دانشگاه به سمت دیگر،
واقعا قدردان خواهند بود. و به افرادی که روی ویلچر نشسته اند بسیار بیشتر احترام بگذارند.
[آستین] می توانم بگویم دیدگاه من تغییر کرد.
نه به این معنا که من در مورد فرهنگ معلولان تغییری در ذهنیت داشتم،
بلکه بیشتر به این معناست که درک بیشتری داشتم.
من می‌توانم بگویم که
من مطمئناً همدردی بودم،
اما
تا زمانی که واقعاً
تجربه نکنید که او با چه مشکلی دست و پنجه نرم می‌کند، نمی‌توانید واقعاً درگیری‌های یک نفر را درک کنید.
همانطور که قبلاً اشاره کردم،
چیزی شبیه به لبخند زدن که قطعاً
تاثیرگذارترین لحظه تمام تجربه من بود، این بود که
مردم به طرز ماهرانه‌ای با من متفاوت از رفتار عادی رفتار می‌کردند.
و حتی بد نیست، مثل، بله،
مثل اینکه لبخند کار خوبی است، اما فقط ناراحت کننده است.
مثل این است که چرا به من بد می گویی؟
من کاری برای شما انجام ندادم که به من توجه کنید.
من فقط روی یک صندلی هستم.
بنابراین بله، من می گویم، این تجربه را امتحان کنید.
ببینید چه احساسی در شما ایجاد می کند و سپس بروید و با کسی که آن را به طور روزانه تجربه می کند صحبت کنید. با تشکر.