وقتی در اوجِ سختی‌هایم قرار می‌گیرم،
وقتی هیچ‌کس
حتی تلاش نمی‌کند آرامم کند،
چشم‌های آن پسر
به دادم می‌رسد؛
پسری که
از تمامِ دنیایم
زیباتر است.

آن‌قدر مهربانی
و همدردی
در چشم‌های ماهش موج می‌زند
که زخم‌هایم
بی‌آن‌که بفهمم چگونه،
شروع به ترمیم شدن می‌کنند.

انگار نگاهش
آرام می‌گوید:
«من هستم…
حتی اگر
هیچ‌کس نباشد.»

و امروز
روزی‌ست که
آن پسرِ نایاب،
آن قندِ عسل،
به دنیا می‌آید.

فقط بودنش
به آدم‌ها
امید می‌بخشد،
بی‌آن‌که بداند
چند دل
با لبخندش
زنده می‌مانند.

ای کاش
می‌شد کنارش باشم،
بی‌هیچ حرفی،
فقط
بغلش کنم
و بگویم:
ممنون که هستی.

تولدت مبارک
ای نوری که
بی‌هیاهو
در دل‌ها جا می‌گیرد.
امیدوارم
زندگی
همان‌قدر که
با بودنت
آراممان کردی،
با تو
مهربان باشد..

ســایـونـگ بـه تـهیـونـگ قـنـد عسـل"

00:00 _ 1404/10/9