جانا زِ فراق تو، این مِحنت جان تا کی؟؟
دل در غم عشق تو، رُسوای جهان تا کی؟
چون جان و دلم خون شُد در درد فِراق تو
بر بوی وصال تو، دل برسر جان تا کی؟!
-------
قوت شرح عشق تو نیست زبان خامه را
گرد در امید تو چند به سر دوانمش
عمر منست زلف تو بو که دراز بینمش
جان منست لعل تو بو که به لب رسانمش
-------
مرا به کار جهان هرگز التفات نبود
رخ تو در نظر من چنین خوشش آراست
چنین که صومعه آلوده شد ز خون دلم
گرش به باده بشویید، حق بدست شماست
-------
رفت عمرم بر سر سودای دل
وز غم دل نیستم پروای دل
وز غم دل، وز غم دل نیستم پروای دل
دل به قصد جان من برخاسته...