مجری: برای اینکه واقعاً خودت و دنیای درونت رو بهتر بشناسی، روش خاصی داری؟
رزی: راستش برای من، بیشتر از اینکه بخوام مدام فکرهای جدید به ذهنم اضافه کنم، مهم اینه که از بعضی فکرها رها بشم. من آدمی هستم که خیلی با خودم سخت‌گیرم. هر وقت تصمیمی می‌گیرم، بلافاصله ده‌ها فکر، قضاوت و دلیل دیگه پشت سرش صف می‌کشن. وقتی این اتفاق می‌افته، به جای اینکه دنبال اون فکرها کشیده بشم، سعی می‌کنم آروم از خودم بپرسم: «چرا دارم این‌طوری فکر می‌کنم؟» و واقعاً به جوابی که از درونم میاد گوش بدم.
مجری: خیلی با این حرفت ارتباط برقرار کردم. بارها پیش میاد که با دیگران مهربونیم، اما با خودمون خیلی سخت برخورد می‌کنیم.
رزی: دقیقاً. گاهی با خودم فکر می‌کنم: «چرا وقتی پای بقیه وسطه این‌قدر درکم بالاست، اما نسبت به خودم این‌قدر سختگیرم؟»
فکر می‌کنم خیلی مهمه که خودت رو هم با مهربونی در آغوش بگیری و به خودت هم حق بدی و ارزش قائل بشی. سعی می‌کنم با گفتن جمله‌هایی مثل «خب، من اینو دوست دارم، مگه چه اشکالی داره؟» یا «اشکالی نداره که از این موضوع ناراحت شدم.» با احساسات و سلیقه‌ی خودم همدلی کنم.
دارم تلاش می‌کنم همان‌قدر که احساسات و سلیقه‌ی دیگران رو درک می‌کنم و با آن‌ها مهربونم، نسبت به احساسات و سلیقه‌ی خودم هم همین میزان درک، مهربانی و شفقت داشته باشم.