تی اکس تی تا ابد ۵ نفر میمونههه کپپپ

سه سال و نیم پیش، با آهنگ Deja Vu وارد دنیایی شدم که هیچ‌وقت فکر نمی‌کردم روزی به خونه‌ی قلبم تبدیل بشه.
اولین کسی که نگاهم رو دزدید، یونجون بود؛ اما خیلی زود فهمیدم که من فقط عاشق یک عضو نشدم، عاشق پنج نفری شدم که بدون اینکه حتی اسمم رو بدونن، تونستن زندگی یه نفر اون طرف دنیا رو تغییر بدن.

TXT فقط موسیقی نیست.
برای من، آرامشه.
فرار از واقعیتیه که گاهی ازش خسته می‌شم.
امیدیه که وقتی همه‌چیز تاریکه، آروم دستم رو می‌گیره و می‌گه: «هنوز تموم نشده.»

نمی‌دونم چند بار با Farewell, Neverland اشک ریختم، چند بار با Loser=Lover احساس کردم یکی حرف دلم رو می‌فهمه، یا چند بار با MOA Diary و Ghost Girl لبخند زدم و برای چند دقیقه همه‌ی غصه‌هام رو فراموش کردم.

شاید هیچ‌وقت نفهمن که چقدر کمکم کردن...
اما من هیچ‌وقت یادم نمی‌ره که توی بدترین روزهای زندگیم، دلیل خندیدن من بودن.
باعث شدن خودم رو بیشتر دوست داشته باشم؛ چیزی که زمانی فکر می‌کردم غیرممکنه.
اما یه ترس همیشه ته قلبم هست... مخصوصا امروز که این خبر رو شنیدم واقعا شدید تر هم شد اینکه یه روز خبر دیسبند شدنشون رو بشنوم.
فقط فکر کردن به اون روز هم دلم رو می‌لرزونه.
می‌دونم هیچ گروهی برای همیشه کنار هم نمی‌مونه، اما بعضی آدم‌ها تا همیشه توی قلبمون زندگی می‌کنن، حتی اگر روی یک استیج نباشن..
بیاید تا وقتی این پنج نفر کنار هم هستن، تک‌تک لحظه‌ها رو زندگی کنیم.
شاید سال‌ها بعد، وقتی دوباره آهنگ‌های TXT رو پخش کنیم، یادمون بیاد که یه روز پنج نفر، بدون اینکه ما رو بشناسن، باعث شدن دنیا برامون جای قشنگ‌تری بشه.
و میتونم بگم تی اکس تی از اون دسته ادمان که فقط خواننده نیستن بلکه خونه من هستنن