یک آدم‌کش که از نظر ژنتیکی ارتقا یافته است، افراد مرتبط با یک برنامه‌ی نظامی مخفی را شکار می‌کند؛ اما به‌تدریج پرده از تاریخچه‌ی خانوادگی مدفونی برمی‌دارد که معنای انتقامش را تغییر می‌دهد…
شکست تجاری و انشقاق شدید میان منتقدان و مخاطبان، اتفاقی غریب برای هفتمین برگ از فرنچایز بلاک‌باستری جهان جاسوسی یاش راج فیلمز (YRF Spy Universe) بود؛ مجموعه‌ای که پس از ارقام سرسام‌آور آثاری چون «پاتان»، «تایگر» و «جنگ»، این بار سکان هدایت یک پروژه‌ی پرهزینه را به دست دو قهرمان زن سپرد، اما با هجمه‌ای از بازخوردهای منفی در گیشه روبرو شد. فیلم سینمایی آلفا (Alpha) با عنوان اصلی (अल्फ़ا) ثمره‌ی نگارش تیمی شلوغ شامل آدیتیا چوپرا، اودای چوپرا، سریدر راغوان و ایشیتا مویترا است که توسط شیف راویل (Shiv Rawail کارگردان جوان مینی‌سریال تحسین‌شده‌ی مردان راه‌آهن، جلوی دوربین رفت. با وجود تبلیغات کرکننده پیرامون «نخستین اکشن جاسوسی زن‌محور بالیوود»، فیلم در درگاه جهانی IMDb با نمره به غایت نازل ۳.۵ از ۱۰ بر پایه بیش از ۲۷ هزار رأی به گل نشست؛ ریزشی سنگین که ریشه در ناتوانی فیلم‌نامه در برقراری تعادل میان کلیشه‌های علمی‌تخیلی هالیوودی با انتظارات سنتی سینمای هند دارد.
جاه‌طلبی کارگردانی شیف راویل در ساخت سکانس‌های زد‌وخورد گسترده در خیابان‌های اسپانیا، تونل‌های زیرزمینی پایگاه‌های نظامی و تعقیب‌وگریزهای هوایی در نگاه اول پرزرق‌وبرق به نظر می‌رسد، اما اتکای افراطی بر تکنیک‌های تصویرسازی کامپیوتری (CGI) و طراحی مبارزاتی که آشکارا از فیلم‌های «لوسی» لوک بسون و «بیوه سیاه» مارول الگوبرداری شده، به اصالت درام ضربه زده است. راویل کوشیده تا ریتم ۱۴۱ دقیقه‌ای اثر را با شلیک‌های بی‌وقفه، سلاح‌های پیشرفته‌ی بیومتریک و تروماهای دستکاری ژنتیکی متشنج نگه دارد، اما تضاد آشکار میان اکشن‌های کارتونی با ملودرام سوزناک مادری و فرزندی، پیوستگی لحن فیلم را مخدوش کرده است؛ تلاشی نافرجام برای جهانی‌سازی فرمول‌های جاسوسی هندی که در دام تدوین شتاب‌زده و صحنه‌پردازی‌های فاقد وزن فیزیکی گرفتار شده است.