نمیدونم حسی که این سریال بهم هدیه داد رو چطور توصیف کنم، فقط میتونم از دیالوگ دونگ مانی عزیزم کمک بگیرم و بگم:«تو یه ایده آلی که خدایان فرستادن، تو لایق پرستشی:)»
این دیالوگ به این معنی نیست که این سریال رو میپرستم ولی در برابر شاهکار نویسنده چاره ای جز سر فرود آوردن و تشکر برام نمیمونه:)
از سریالای آب دوغ خیاری این روزا هم ممنونم که باعث شدن سمت دیدن این شاهکار زیبا برم:)......
جدا شدن از دنیای این سریال و فضای امنی که داره خیلی برام سخته ولی از اونجایی که امروز، زمان خداحافظی باهاش رسیده فقط شکر گزارم که این سریال توی زمان درستی پخش شد و من در حال پخش دیدمش و زیستمش:))
بماند به یادگار از وداع من با زیستگاه امنم
۱۴۰۵/۳/۳
آرشیدا،دختر نوجوانی که ریشه هایش دوباره به خاک خود باز می گردند!