گناه بودن
گاهی گناه، نه در آنچه انجام داده‌ایم بلکه در نفسِ بودن ما خلاصه می‌شود
در جهانی که پرسیدن جرم است و سکوت فضیلت شمرده می‌شود، نوشتن شاید تنها راه باقی‌مانده برای اعتراض باشد
/گناه بودن/ روایتی از انسان، رنج و پرسش‌هایی که هنوز پاسخی ندارند.
گناهِ بودن
تلخ‌ترین حقیقت زندگی این است که انسان فکر می کند که موجودی مختار است اری مختار در انتخاب نوع غدا و لباس چیزهایی سطحی
ما ی‌آنکه بدانیم چرا آمده‌ایم و قرار است تاوان کدام گناه را پس بدهیم؟
ما زندگی را انتخاب نکرده‌ایم اما ناچاریم رنج‌هایش را زندگی کنیم؛ دوست بداریم، دل ببندیم، از دست بدهیم و با زخم‌هایی ادامه دهیم که هرگز انتخابشان نکرده‌ایم
درد همیشه مرگ و شکست نیست؛ گاهی درد یعنی زنده باشی و ندانی برای چه
و تنهایی... تلخ‌ترین شکل آن، نبودن آدم‌ها نیست؛ ناتوانی از رساندن جهانی است که در درون خود حمل می‌کنیم
ما تشنه آرامشیم اما در اضطراب متولد می‌شویم
محتاج دوست داشته شدنیم اما بارها طعم تنهایی را می‌چشیم
به ماندن دل می‌بندیم اما سهممان رفتن است
شاید تراژدی انسان همین باشد
ما میل به جاودانگی داریم اما محکوم به فنا هستیم و تمام عمر در جست‌وجوی معنایی می‌گذرانیم که هرگز نمی‌دانیم چرا از ما دریغ شده است
نویسنده و گوینده تورج توجی
نظرات