یه چیزی رو واقعاً یاد بگیرید...
وقتی یکی داره از مشکلاتش حرف می‌زنه، لازم نیست همون لحظه میکروفون رو از دستش بگیرید و بحث رو برگردونید سمت خودتون.
قرار نیست زیر هر درد دل یکی بنویسید:
«منم فقط اینارو مشکل نمیبینم؟»
«من وضعم از تو بدتره»
«من فقط خوشبختم؟»
یا اصلاً مسابقه بدبختی راه بندازید که ثابت کنید زندگی شما سخت‌تر بوده.
هر آدمی یه جور درد داره. لازم نیست برای معتبر بودنش با دردهای بقیه مقایسه بشه.
وقتی یکی از حسرتش میگه، لطفاً حسرت‌های خودتون رو روی دوشش نذارید. اون لحظه دنبال همدلیه، نه اینکه یادش بندازید چه چیزای دیگه‌ای هم هست که نداره یا چرا باید احساسش رو بی‌اهمیت بدونه.
یه عادت عجیب هم هست؛ تا یکی از غصه‌ش میگه، بعضیا انگار وظیفه دارن ثابت کنن یا خودشون بدبخت‌ترن، یا برعکس، خوشبخت‌ترن و مشکل طرف اصلاً مشکل حساب نمیشه. هیچ‌کدومش کمکی نمی‌کنه.
لازم نیست هر گفت‌وگویی رو به خودتون ربط بدید. لازم نیست جواب هر درد دلی با «من...» شروع بشه.
بعضی وقتا آدم فقط می‌خواد یکی حرفش رو بشنوه، نه اینکه وسط دردش، کلاس مقایسه برگزار بشه.
همدلی یعنی چند دقیقه دنیا رو از چشم اون آدم ببینی، نه اینکه دنیا رو دوباره از چشم خودت براش تعریف کنی.
پس لطفاً وقتی یکی از دردش حرف می‌زنه، به جای اضافه کردن حسرت روی حسرتش، به جای مسابقه بدبختی یا مسابقه خوشبختی، فقط گوش بدید. باور کنید گاهی یه «حق داری این حس رو داشته باشی» از هزار تا مقایسه ارزشمندتره.