برای من Our movie فقط یک سریال نبود؛ یک یادآوری بود... یادآوری اینکه زندگی چقدر ارزشمنده، حتی وقتی کوتاه‌تر از چیزی باشه که آرزو می‌کنیم.
چیزی که بیش تر از همه دوست داشتم، شخصیت دا اوم بود؛ کسی که می‌دونست زمانش محدوده، اما به جای غرق شدن توی ترس، عاشق زندگی بود. از یک وعده غذای ساده، یک پیاده‌روی کوتاه، یک گفت‌وگوی معمولی یا حتی نور آفتاب روی صورتش لذت می‌برد. انگار هر لحظه براش ارزش یک عمر رو داشت.
این سریال مدام یادآوری می‌کرد که زندگی فقط اتفاق‌های بزرگ نیست؛ گاهی تمام زیبایی آن توی همون لحظه‌های کوچیک و معمولی پنهان شده که از کنارشون بی‌تفاوت رد می‌شیم.
و البته نام گونگ مین با بازی درخشانش یکی از مهم‌ترین دلایلی بود که این داستان این‌قدر باورپذیر و تاثیرگذار شد.
از سینماتوگرافی فوق‌العاده سریال هم نمی‌شه گذشت؛ اون نورهای نرم و گرم، قاب‌بندی‌های شاعرانه و فضایی که انگار هر صحنه را به یک خاطره تبدیل می‌کرد. همه چیز دست به دست هم داده بود تا احساس کنی داری زندگی رو از یه دریچه‌ای زیباتر تماشا می‌کنی..