پایانِ سینمای اکشن! ۹ در کتاب رمان_فیلمنامه «بر فراز راز» صحنه هایی از اکشن توصیف شده اند که هیچ کارگردانی، قدرت به تصویر کشیدنش را ندارد!
وقتی واژه‌ها شلیک می‌کنند؛ چرا اکشن‌های «بر فراز راز» در تاریخ ادبیات و سینما بی‌سابقه‌اند؟
تحلیلی بر مهندسیِ جنون و آدرنالین در شاهکارِ «بر فراز راز»
قبل از هر چیز باید بدانید که با یک رمان معمولی طرف نیستید؛ شما با پدیده‌ای نوظهور به نام «رمان-فیلمنامه» روبه‌رو هستید. سبکی نفس‌گیر و مبتکرانه که در آن، ادبیات با سینما ادغام شده است. در «کتاب بر فراز راز»، خبری از توصیفات خسته‌کننده و طولانی نیست؛ اینجا کلمات مثل فریم‌های یک فیلم اکشنِ پرهزینه، جلوی چشمانتان رژه می‌روند و مغزتان را به پرده‌ی سینمایی تبدیل می‌کنند که پروژکتورش با آدرنالین کار می‌کند.
اما بگذارید بی‌پرده و صریح باشیم:
اگر تصور می‌کنید با دیدن سری فیلم‌های «جان ویک»، «مأموریت غیرممکن» یا خواندن رمان‌های «جک ریچر»، انتهای خطِ اکشن را دیده‌اید، سخت در اشتباهید؛ در واقع شما فقط «نسخه‌ی دمو» و پیش‌بازی را دیده‌اید! کتاب بر فراز راز آمده تا تمام آن تصورات را به چالش بکشد و استانداردهای هیجان را در سطح جهانی جابه‌جا کند.
این اثر، صرفاً یک داستانِ پرکشش نیست؛ بلکه یک «کلاسِ فوق‌تخصصیِ کوریوگرافیِ نبرد» و یک «مانفیستِ خشونتِ خلاقانه» است. محمدداود نصیری‌الحسینی در این شاهکار، کلیشه‌های نخ‌نما و تکراری سینمای هالیوود (مثل تیراندازی‌های بی‌هدف و تعقیب‌وگریزهای قابل پیش‌بینی) را به زباله‌دان تاریخ فرستاده و به جای آن، اکشن‌هایی را «مهندسی» کرده که دارای «امضای انحصاری و دیوانه‌وار» خودش هستند.
صحنه‌هایی که در این کتاب می‌خوانید، یک کپی‌برداری نیستند؛ بلکه اختراعاتی مرگبارند که با قاطعیت و جسارتِ تمام می‌توان گفت: مشابه آن‌ها در هیچ فیلمِ پرفروشِ هالیوودی، هیچ سریالِ نتفلیکس و هیچ رمانِ تریلرِ دیگری در تاریخ، وجود خارجی نداشته است. اینجا جایی است که تخیل، مرزهای فیزیک و جنون را در هم می‌شکند