شرایط عفو زندانیان در ایران
در قانون مجازات اسلامی عفو زندانی به دو ترتیب صورت می‌گیرد:

اول بر اساس اخلاق عمومی و دیگری بر اساس عفو خصوصی.

به بیان ساده یک زندانی به منظور آن که قادر باشد از امکان عفو و آزادی بهره ببرد باید یا شرایط عمومی را داشته باشد یا عفو خصوصی.

عفو عمومی و شرایط آن :
با توجه به وجه تسمیه عفو عمومی به شکل کلی به دسته از زندانیان که جرم خاصی را ارتکاب یافته اند این عفو تعلق می گیرد. به بیان دیگر این شکل از عفو به یک جرم خاص متعلق است و محکومانی که به آن جرم ارتکاب یافته اند بخشیده خواهند شد.

مثلاً بعد از آن که انقلاب اسلامی در سال ۵۷ به وقوع پیوست لایحه‌ای از سوی قانون به تصویب رسید که بر اساس آن زندانیان سیاسی که به جرم اقدام علیه نظام طاغوتی و اهانت به شاه در زندان بودند آزاد گردیدند. البته باید اشاره داشت این عقد تنها شامل زندانیان سیاسی نمی باشد اما عموماً در هنگام بروز بحران های سیاسی مثل انقلاب به آن ها داده می‌شود.

شرایط برخورداری از عفو عمومی و شیوه ی آن :
-بر اساس ماده ۹۷ قانون مجازات اسلامی شرایط و شیوه اعطای عفو عمومی بدین ترتیب است که اولاً بر اساس قانون به زندانی عفو داده می شود. پس پیشنهاد قوه قضاییه ، از سوی قوه مقننه و به واسطه رهبری اعطا می گردد و باید قانونی تصویب شود تا زندانیان شامل عفو عمومی گردند.

-دوم این که عفو مذکور مختص به جرایم تعزیری می باشد. منظور از جرایم تعزیری جرایمی است که مجازات آن ها به وسیله ی حکومت مشخص می‌شود نه به وسیله اسلام و شرع. مانند جرم سرقت تعزیری یا جرم کلاهبرداری و مواد مخدر که در آن ها امکان دادن عفو وجود دارد.

اما در مورد جرم هایی مانند زنا و شراب خواری و غیره نمی توان عفو عمومی به آن ها اعطا کرد. همین ‌که عفو عمومی بر اساس قانون انجام می‌گیرد ، دادرسی و اجرای حکم موقوف و آثار تکمیلی و تبعی رای قطعی نیز منحل خواهد شد و نیز آثار محکومیت جزایی از بین می رود.

چهارم این که عفو عمومی اثری در اعطای جبران خسارت به ضرر دیده نخواهد داشت.

https://yarvakil.com/forgiveness/
https://yarvakil.com/