اول یه توضیح در مورد یزید بدم. یزید اون زمان به عنوان خلیفه مسلمانان معرفی شده بود. این مرتیکه که ادعای مسلمونیش میشد٬ علناً شراب میخورد٬ از زن و دختر سیرمونی نداشت (دیگه تا تهش برین)٬ علناً پیامبر و خانوادشو مسخره میکرد (با اینکه میفگت مسلمونه پیامبر رو جلوی مردم مسخره میکرد. با این حال هنوزم حاکم مسلمانان بود). اسلامی که یزید داشت٬ درواقع اسلام کسایی با تفکر داعش و طالبان بود٬ یعنی اینکه چیزای حلال رو حرام٬ و چیزای حرام رو حلال میکردن. اکثر مردم هم که چشمشون همیشه به خلیفه ها بوده٬ با دیدن رفتارای اون میگن«خب اینکه خلیفست این کارا رو میکنه٬ پس لابد عیبی نداره دیگه٬ ماهم بکنیم.» که این خیلییی برای جامعه مسلمان خطرناک بود. امام که اوضاع رو دیدن٬ نمی‌تونستن ساکت بشینن. چون رسما یه اسلام فیک (داعش اون زمان) داشت بالا میومد. اگه ساکت میموندن٬ ما ها هم الان داعشی بودیم (تفکر منظورمه). امام به همراه خانواده و یه تعداد از یارانشون از مدینه رفتن به سمت مکه٬ و بعد هم به دعوت خود مردم کوفه٬ به کوفه رفتن. مردم کوفه هم خیانت کردن و شد آنچه شد :گریه:.
اینکه چرا خانوادشونو بردن یه شبهه‌ایه که همیشه میندازن. اولا که حاکم مدینه٬ از طرف یزید انتخاب شده بوده. یعنی دشمن امام حسین دیگه (این قضیه قبل قیام امامه). اگر خانواده امام توی مدینه میموندن٬ هم در خطر بودن٬ هم به عنوان یه اهرم فشار استفاده میشدن که امام با یزید بیعت کنن و زیر بار ظلم و زور برن.دوما اینکه اگر خانواده امام نبودن٬ داستان کربلا رو باید از شمر و یزید میشنیدیم. عملا خانواده امام خبرنگار حقیقت محسوب میشدن. سوما اینکه امام سمت درست ایستاده بودن (مثل داستان مباهله). امام هیچ نیت شومی نداشتن. وگرنه خانوادشونو همراه نمیکردن. میتونستن با هزاران مرد جنگی بیان. اما مردم کوفه خودشون نامه دادن و اعلام کردن:«ما پشت شماییم. بیاین با کمک ما٬ ما رو از شر ابن زیاد خلاص کنین و بعد هم از شر یزید. همراهیتون میکنیم». که البته خیانت کردن کثافتا :خشم:. امام در واقع یه جنبش اجتماعی علیه خلیفه ظالم راه انداخته بودن که مردم هم با ایشون همراه میشدن (حالا یه عده وسط راه بهشون پیوستن و یه عده دلشون با امام بود). شهادت امام و یاران در اوج مظلومیت٬ تلنگری بود که تا ابد٬ خق و باطل رو از هم جدا کرد.