بسیاری از سازمان ها دورکاری (Remote Work) را صرفاً انتقال لپ‌تاپ از میز دفتر به میز آشپزخانه می‌دانند. اما به عنوان کسی که سال ها در زمینه تحول سازمانی مشاوره داده است، معتقدم این تعریف به شدت تقلیل‌گرایانه است. دورکاری در واقع بازتعریف رابطه بین کارفرما، کارمند و مفهوم «خروجی» است. این مدل به معنای انجام وظایف شغلی در خارج از محیط سنتی دفتر کار، با بهره‌گیری از تکنولوژی های ارتباطی است. اما روح اصلی آن در انعطاف‌پذیری و تمرکز بر نتایج نهفته است.

نظر می‌رسد که ما در حال بازگشت به دوران پیش از انقلاب صنعتی هستیم؛ زمانی که کار و زندگی در یک فضا ادغام شده بود، با این تفاوت که اکنون ابزارهای دیجیتال محدودیت های جغرافیایی را از بین برده‌اند. دورکاری مدل های متنوعی دارد: از مدل کاملاً دورکار که در آن سازمان اصلاً دفتر فیزیکی ندارد، تا مدل هیبریدی (Hybrid) که ترکیبی از حضور در دفتر و کار از راه دور است. مدل های منعطف نیز به کارکنان اجازه می‌دهند خودشان زمان و مکان کار را بر اساس نیازهای شخصی و حرفه‌ای انتخاب کنند.

گسترش جهانی این پدیده، به ویژه پس از همه‌گیری کووید-19، نشان داد که بسیاری از مشاغل دانش‌محور نیازی به نظارت چشمی مستقیم ندارند. آمارهای جهانی حکایت از آن دارند که سازمان های پذیرنده این مدل، شاهد کاهش هزینه های عملیاتی و افزایش رضایت شغلی بوده‌اند. با این حال، در ایران، این روند با مقاومت های فرهنگی جدی روبروست. مدیران اغلب نگرانند که بدون دیدن فیزیکی کارکنان، کنترل بر امور را از دست بدهند. اما سوال اینجاست: آیا واقعاً حضور فیزیکی تضمین‌کننده بهره وری است؟
بیشتر بخوانید: https://caremeas.ir/remote-work