همه ما سختی هایی رو داریم و خیلیاشون شبیه به همه... اما تا حالا به این فکر کردی که فردات رو خودت بسازی؟ من بار ها و بار ها و بار ها از فردام از داشتن کنترل روی زندگیم از داشتن ذره ای آزادی از داشتن محبت کسایی که بهشون نیاز داشتم از داشتن رفیق واقعی از خانواده از خودم از گذشته از حالم از همه ناامید شدم... الان به جایی رسیدم که میشه گفت منتظر یه هول کوچیکم تا از دره ی آخر به پایین سقوط کنم یا میشه گفت منتظر کسیم که من رو بگیره و به عقب بکشه زندگیم یه طوریه که شاید حتی باورش برای خیلیا سخت باشه اونقدر که من نویسنده شدم موزیسین شدم نقاش شدم خواننده شدم بازیگر شدم دکتر شدم روانشناس شدم... اونقدر عجیب که دارم از روش رمان مینویسم و خیلی ها تحمل خوندنش رو ندارن:پوزخند:
زندگی سخته باید بسازی جایی که ازش ناامید شدی خودت رو از بین نبر فقط توی دیوار مشت بزن توی بالشت جیغ.
این پست مخصوصا برای رامیلا بود.