خانمیا، می‌خوام درباره‌ی نکته‌ای صحبت کنم که اخیرا زیاد در اطرافم دیدم

هر کدوم از ما توی زندگی با سختی‌هایی روبرو ایم، شدت این سختی‌ها با ظرفیت تحمل ما سنجیده می‌شه؛ یعنی هر کس به اندازه‌ی توان خودش، بارِ مشکلاتشو به دوش می‌کشه

ممکنه موضوعی برای شما بسیار ساده و پیش پا افتاده باشه اما برای یک شخص اطرافتون، مرزِ طاقت و تحمل باشه
توی همچین شرایطی، کوچک‌شمردن سختی دیگران با حرفایی مثل:
«برو بابا، این که چیزی نیست!» یا «چقدر سوسولی»
نه تنها کمکی نمی‌کنه، بلکه یک حس عمیق از طردشدگی رو به فرد منتقل می‌کنین
واقعیت اینه که هرکس به اندازه توان خودش در حال دست و پنجه نرم کردن با چالش‌هاشه

نکته‌ی مهم دیگه که باید بهش توجه کرد، نگاه اشتباه به «مقاومت» عه
احتمالا شنیدین که مثلا میگن: «اوه، تو که تا حالا به خودکشی فکر نکردی، پس سختی من رو نکشیدی»
این یک فرض کاملااا نادرسته

کسی که در اوج سختیا مقاومت کرده و علیرغم تمام فشارها به زندگی ادامه می‌ده، نشونه ضعف نیست، نشونه قدرت و پایداری اونه ،اون قهرمان مبارزه درونی خودشه
برعکس بسیاری از ادما که در مواجهه با کمترین فشارها ممکنه آسیب‌پذیر شن و به فکر خودکشی بیوفتن

بیایید قضاوت رو کنار بگذاریم
به جای مقایسه و کوچک‌انگاری، بیایید آغوش همدلی رو باز کنیم و بیاموزیم که سختی هرکس، برای خودش، سخت‌ترینه

لطفا درک کنیم، حمایت کنیم و کنار هم باشیم