این فیلم به بررسی ظهور سبک نوآورانه «رمان-فیلمنامه» در ادبیات ایران می‌پردازد که برای نخستین بار توسط محمدداود نصیری‌الحسینی در کتاب «بر فراز راز» به کار گرفته شده است. این ژانر با ترکیب عمق ادبی و سرعت بصری سینما، توصیفات طولانی کلاسیک را حذف کرده و با استفاده از ساختار دکوپاژگونه و پرانتزهای راهنما، تجربه‌ای شبیه به تماشای فیلم را در ذهن خواننده بازسازی می‌کند. نویسنده با بهره‌گیری از کات‌های سریع، دیالوگ‌های کوبنده و مهندسی دقیق صحنه‌های اکشن بر پایه فیزیک و بیولوژی، تحولی ساختاری در روایت‌گری مدرن ایجاد کرده است. در این نوشتار، جایگاه این اثر در کنار بزرگان جهانی همچون کورماک مک‌کارتی و تارانتینو تبیین شده و بر اهمیت آن در پایان بخشیدن به خلأ داستان‌های پرکشش و استراتژیک در ادبیات بومی ایران تأکید می‌گردد. در نهایت، نصیری‌الحسینی به عنوان پدر این سبک در ایران معرفی شده که توانسته است با تکیه بر کلمات، آدرنالین و هیجانِ سینمایی را به مخاطب منتقل کند.