اعتماد، شاید زیباترین حماقتی‌ست که آدمی مرتکب می‌شود؛
این‌که تمام دیوارهایی را که سال‌ها برای محافظت از خود ساخته‌ای،
برای یک نفر خراب کنی
و باور کنی او قرار نیست از میان آوارشان، قلبت را بردارد و برود.
اعتماد یعنی چشم ببندی
و خودت را به دست کسی بسپاری
که نمی‌دانی فردا با تمام رازهایت چه خواهد کرد.

ما ساده نبودیم؛
فقط زیادی صادق بودیم.
فکر کردیم همه مثل خودمانند،
فکر کردیم اگر دست کسی را گرفتیم،
او هم تا آخر راه رهایمان نمی‌کند.

اما بعضی آدم‌ها
فقط بلدند از اعتماد تو
پل بسازند برای رسیدن به جایی که می‌خواهند؛
و وقتی رسیدند،
همان پل را پشت سرت خراب می‌کنند.

حالا فهمیده‌ام
اعتماد کردن حماقت نیست؛
حماقت، اعتماد کردن به کسی‌ست
که یک‌بار نشان داده
ارزش اعتمادت را نمی‌داند.

و تلخ‌ترین قسمت ماجرا این است:
بعد از هر خیانت،
دیگر فقط به آدم‌ها شک نمی‌کنی؛
گاهی حتی به قلب خودت هم
که چرا آن‌قدر زیبا باور کرده بود،
اعتماد نمی‌کنی.
09:55

دوم مـهر مـاه ســال 1405

https://smg.taw-bio.ir/1tvmjq