برخی فکر میکنند سوگ فقط زمانی اتفاق می افتد که یکی از عزیزان نزدیک مان را از دست بدهیم. اما واقعیت پیچیده تر از این است.

ما ممکن است خبر مرگ کسی را بشنویم که هرگز در زندگی ندیده ایم فقط داستان زندگی اش را خوانده باشیم یا روایت رنجش را شنیده باشیم و عمیقاً سوگوار شویم.

در سوگ های جمعی یا اتفاقات تروماتیک اجتماعی هم همین طور است ممکن است افرادی از بین بروند که هیچ ارتباط مستقیمی با ما نداشته اند، اما شنیدن داستان شان دیدن تصویرشان یا تصور زندگی شان ما را وارد تجربه سوگ کند.

مغز ما برای همدلی ساخته شده نورون های آینه ای و شبکه های مرتبط با دلبستگی باعث میشوند درد دیگران تا حد زیادی در بدن مان حس کنیم. به همین دلیل ممکن است دچار سنگینی، بی خوابی اضطراب یا

حتی اشک ناگهانی شویم



بدن و روان ما بین اتفاقی که برای من افتاده و رنجی که عمیقاً آن همذات پنداری کرده ام همیشه مرز روشنی نمی گذارند.

یا

برای همین مهم است که به خودمان اجازه سوگواری بدهیم درباره احساس مان با افراد امن صحبت کنیم و در این روزها بیشتر از همیشه از خودمان مراقبت کنیم؛

یادت باشد تأثر از درد دیگران نشانه ضعف نیست نشانه انسانیت

است