نمیدونی نمیدونی چه دردی داره غربت
هوایی که نفس هامون بهش نداره عادت
نمیدونی چقدر سخته دل از خونه بریدن
حرفای سرد و بیگانه از آشنا شنیدن
برا من هیچ کجا وطن نمیشه
مثل روح جدا از تن نمیشه
من و ایران یه خاکیم و یه آبیم
بمیرم هم جدا از من نمیشه
دیگه اینجا نگاهی آشنا نیست
نشونی از رفیق و هم صدا نیست
ما از بی حرمتی سوختیم و مردیم
ولیکن بی وفایی کار ما نیست
کی ما رو از همه مردم جدا کرد
من عاشقو به حال خود رها کرد
ما که فرزند این خاکیم و آبیم
که ما رو دشمن مردم صدا کرد
دیگه نیست اون صدایی که برات مداوم میخوند
کجاست اون شاعری که تو شعر رفتن نمیموند
ترانه هامونو ما از غم مردم گرفتیم
اگه گفتیم به جز حرف دل مردم نگفتیم
برا من هیچ کجا وطن نمیشه
مثل روحه جدا از تن نمیشه
من و ایران یه خاکیم و یه آبیم
بمیرم هم جدا از من نمیشه
-------
شکست عهد منو گفت هرچه بود گذشت…
به گریه گفتمش آری ولی چه زود گذشت!
بهار بود و تو بودی و عشق بود و امید…
بهار رفت و تو رفتی و هرچه بود گذشت..
شیرین و شیرین؛ شیرین گشت که سم
شیرین همه کسم
نازار شیرین ناز شیرین؛ شیرین گشت که‌ سم
شیرین نازنین؛ شیرین همه کسم
عشقِ تو داسه تیشه وه دسم
عشق تو؛ تیشه به دستم داده…
هر شو له‌ دوریت؛ فره هولمه
هر شب از دوریت، خیلی بیقرارم
شیرین گیان؛ شیرین آی گشت که‌ س
شیرین جان، شیرین ای همه کسم
چنه بیستون غم له کولمه…
اندازه کوه بیستون غم بر شانه ام هست
شیرین گیان کو بیستون چس؟!
شیرین جان؛ (در برابر غم تو) کوه بیستون چی هست؟!
کوه‌ کی بیستون ارام جور خاکه!
کوه بیستون برایم چون خاک است!
شیرین گیان؛ وه توره‌ش کیشم
شیرین جان (به عشق تو) به توبره‌ اش میکشم!
وه تیره ی غمت جرگم پرچاکه
از کوه غمت؛ جگرم پر چاک است
شیرین گیان؛ من وه کی بویشم؟
شیرین جان، به کی بگم؟
د‌شو ارای چه له بیستون نات؟
دی شب برای چه از بیستون نیامد (صدای تیشه)
شیرین گیان؛ د‌نگه ‌کی تیشم
شیرین جان؛ صدای تیشم
هاتمه له خواوت نازت به ‌کیشم!
برای اینکه به خوابت آمدم تا نازت بکشم
شیرین گیان؛ سوزانی ریشه م
شیرین جان سوزاندی ریشه ام را
وه زخم تیشه عقده خالی کم
با زخم تیشه عقده خالی میکنم
شیرین گیان عقده‌ی وه رینم
شیرین جان عقده دلم را (خالی میکنم)
و زوان تیشه نال و زاری کم
به زبان تیشه ناله و زاری میکنم
شیرین گیان من وه دریونم
شیرین جان من از درونم