به وقت ایران که شب‌ها حدود ساعت 7:30 از شبکه‌ی خبر پخش می‌شود یک برنامه‌ی دیکتاتورمآب از رسانه‌ی ملّی است. قبل از آنکه سیاستِ واضح در این برنامه را مورد بررسی قرار دهم باید به این نکته اشاره کنم که رسمِ میهمان‌نوازی این نیست که کسی را دعوت کنیم و بعد به اعتقادات‌ و تفکرات‌اش حمله کنیم. مشخصاً روی صحبتِ من با وحید خضاب و سید سرباز رضوی است که در برنامه‌ی اخیر با اِعمالِ نظرِ مخالف نسبت به مهدی خانعلی‌زاده نقدِ رسانه‌ای را تبدیل به دیکتاتوریِ رسانه‌ای کردند. فکتِ اساسی این است که این دیکتاتوری در بسیاری از قسمت‌های این برنامه شکل ایماژی نیز پیدا می‌کند تا جایی که بیننده فقط باید چهره سه تنِ ثابت را تماشا کند. من از خانعلی‌زاده و تفکرات‌اش دفاع نمی‌کنم امّا هرچه به این برنامه نگاه می‌کنم با خود می‌پرسم چه اصراری است کسی که با تفکراتِ مغزافزارِ دیپلماسی مخالف است را بیاوریم و بعد خودمان که با آن موافقیم را مُحِق نشان دهیم. من فکر می‌کنم که باید درباره‌ی سیاست‌های این برنامه تجدیدنظر کرد چرا که این برنامه شیوه‌ی مناسب در برخورد با بیننده و میهمان را بلد نیست و گویی اگر نیما و وحید نباشند این برنامه دیگر پخش نخواهد شد. نقدْ هنگامی سازنده است که اجازه‌ی عقدِ گُفتمان میانِ دو تفکرِ مخالف داده شود نه اینکه مدام بگوییم: خُب برویم سرِ موضوع این قسمت و...
متن کامل را در روزنامه‌ی اینترنتی برداشت بلند بخوانید.
https://longtake.ir/?p=24949