در شبی که شمارش معکوس فقط ثانیه‌ها را نمی‌شمرد، بلکه سال‌ها تلاش پنهان را مرور می‌کرد، سه ماهواره ایرانی با پرتابی موفق زمین را ترک کردند تا نشان دهند فضا دیگر یک آرزو یا نمایش فناورانه نیست؛ بلکه بخشی از واقعیت راهبردی ایران در عصر جدید است، جایی که داده، قدرت و تصمیم‌سازی از مدار آغاز می‌شود.در سکوتی که آمیخته بود با صدای شمارش معکوس و ضربان قلب مهندسان و نخبگان، سه ماهواره ایرانی — «پایا»، «ظفر-۲» و «کوثر ۱.۵» — از پایگاه فضایی واستوچنی روسیه با ماهواره‌بر سایوز به مدار نزدیک زمین (LEO) پرتاب شدند؛ لحظه‌ای که نه فقط یک رویداد علمی، بلکه نشانه عینی از بلوغ و تصمیم استراتژیک ایران برای حضور فعال در عرصه فضایی جهانی بود.وقتی صحبت از پرتاب ماهواره به میان می‌آید، بسیاری فقط تصویر چند لحظه روشنایی، دود و آهن را تصور می‌کنند که به آسمان می‌شتابد. اما پشت این صحنه، سال‌ها پژوهش، مهندسی، آزمایش، هم‌افزایی نخبگان دولتی و دانش‌بنیان و تکیه بر دانش داخلی قرار دارد. امشب، پرتاب ماهواره‌ها را باید چیزی بسیار فراتر از یک مراسم علمی دید؛ پرواز آرزوها و نقطه شروع فصل جدیدی در خوداتکایی فضایی کشور.