حاکمیت صرفاً به معنای مرز و پرچم نیست؛ حاکمیت فرهنگی، اقتصادی و امنیتی ستون‌های واقعی بقای یک کشورند در حوزه فرهنگ، فتنه ۱۴۰۱ نقطه عطفی بود؛ جایی که با انفعال رسمی حاکمیت، دشمن توانست نظام جمهوری اسلامی را در یکی از مهم‌ترین میدانها، یعنی حکمرانی فرهنگی، خلع سلاح کند
کنار گذاشته شدن عملی حاکمیت فرهنگی در موضوع حجاب، فقط یک عقب‌نشینی اجتماعی نبود؛ نشانه‌ای از فرسایش اقتدار ملی بود
اما خطرناک‌تر از آن، میدان اقتصاد است پول، خون در رگ‌های جامعه است و اعمال حاکمیت اقتصادی، پیش از هر چیز، از مسیر پول ملی میگذرد
کاهش مستمر ارزش ریال، صرفاً یک شاخص اقتصادی نیست؛ نشانه‌ی تضعیف حاکمیت است
وقتی ابتدا تجار و بازرگانان و سپس مردم عادی، به دلار، درهم و سایر ارزهای خارجی پناه می‌برند، یعنی ریال دیگر کارکرد حاکمیتی خود را از دست داده است
امروز در برخی استان‌های مرزی که زمینه‌های تجزیه قومی و جغرافیایی در آن‌ها وجود دارد، ریال دیگر مبنای معاملات نیست؛ دلار و درهم، ارز رایج معاملات داخلی شده‌اند
این یعنی فروپاشی تدریجی اقتدار پولی و در پی آن، عقب‌نشینی عملی حاکمیت ملی، آن هم نه با فشار خارجی مستقیم، بلکه با تصمیمات غلط داخلی
در حوزه امنیتی و نظامی نیز پازل کامل‌تر میشود
دشمن با تقویت گروه‌های مسلح و تروریستی در مناطق مرزی، به‌دنبال ایجاد نوعی استقلال امنیتی و نظامی در این مناطق است
رهبر معظم انقلاب به‌درستی فرمودند که بازاریان و مردم حق دارند از بی‌ثباتی اقتصادی ناراحت باشند و این وضعیت، محصول طراحی دشمن است
دشمنی که پس از ضربه فرهنگی در قالب «زن، زندگی، آزادی»، این‌بار جنگ ارزی را به‌عنوان سلاح اصلی برگزیده و تاب‌آوری اقتصادی، به‌ویژه طبقات ضعیف جامعه را هدف قرار داده است
در چنین شرایطی، مسئله فقط افزایش نرخ ارز یا کاهش قدرت خرید نیست؛ مسئله بقای حاکمیت ملی است. اگر اقتصاد ایران از وابستگی به دلار بی‌پشتوانه و خلق بی‌ضابطه پول جدا نشود، پروژه تجزیه نه با تانک و لشکر، بلکه با اسکناس و بازار تکمیل خواهدشد
اینجاست که هوشمندی، شجاعت در تصمیم‌گیری و بازگشت به حکمرانی واقعی به یک ضرورت امنیتی بدل میشود، نه صرفاً یک انتخاب اقتصادی