پدر ریحانه، سید مصطفی، از دانشجویان موفق رشته فیزیک هسته‌ای و از پژوهشگران حوزه انرژی بود؛ فردی که پس از سال‌ها تحصیل و پژوهش، به‌عنوان استاد راهنما و فعال پژوهشی در دانشگاه فعالیت داشت. مادر او، فهیمه، نیز پیش‌زمینه فرهنگی و خانوادگی مشترکی با همسرش داشت و هر دو از خانواده‌هایی بودند که سابقه ایثارگری در آنها وجود داشت. - این پیشینه مشترک، ساختاری را شکل داد که در آن گفت‌وگوهای خانوادگی، مباحث آموزشی، ارزش‌های اخلاقی و مبانی تربیتی نقش مهمی در فضای خانه داشت.

در چنین محیطی، ریحانه در سال‌های نخست زندگی با ترکیبی از صمیمیت خانوادگی و انضباط رفتاری بزرگ شد و از همان دوران طفولیت ویژگی‌هایی همچون کنجکاوی، جدیت و علاقه به مطالعه در او تقویت شد.

ریحانه ارتباط عاطفی نزدیک و قوی با مادربزرگ‌های خود داشت. مادربزرگش تأکید داشت که نام «ریحانه» نشانه‌ای از مهربانی و لطافت است و همین نگاه عاطفی، برای خود ریحانه نیز اهمیت پیدا کرد.
از سوی دیگر، حضور مداوم خانواده گسترده در رویدادهای مذهبی، شب‌نشینی‌ها و مناسبت‌ها باعث می‌شد ریحانه از کودکی در فضایی جمعی و اجتماعی رشد کند؛ فضایی که به او تعامل، همکاری و مشارکت را می‌آموخت.