به مناسبت اول مهر روز ملی پرچم
ایران، از نخستین سرزمین‌هایی بود که پرچم را نه فقط به عنوان یک نشان حکومتی، بلکه به عنوان "نماد مقاومت و اتحاد مردم" می‌شناخت. و در میان همه پرچم‌های تاریخ، نام یک درفش بیش از همه می‌درخشد: "درفش کاویانی".
پرچم فقط یک نشان نیست؛ روح یک ملت است. روحی که در باد می‌رقصد، اما ریشه‌هایش در هزاران سال تاریخ فرو رفته.
وقتی به پرچم ایران نگاه می‌کنیم، فقط سه رنگ نمی‌بینیم؛ سه روایت می‌بینیم.
سبز، رنگ زندگی، امید و رویش؛ یادآور سرزمینی که همیشه از دل سختی‌ها دوباره جوانه زده.
سفید، رنگ صلح، پاکی و نیت‌های روشن مردمی که با وجود همه تفاوت‌ها، دلشان برای یک آینده مشترک می‌تپد.
و سرخ… رنگ ایستادگی، رنگ خون دلیرانی که برای حفظ این خاک و این نام، از جان گذشتند.
در میان این سه رنگ، نقش «الله» و خطوط زیبای «الله اکبر» همچون ضربان‌های پی‌درپی، پرچم را به یک سوگند جمعی تبدیل می‌کند؛ سوگندی که می‌گوید ما با همیم، زیر یک آسمان، با یک هویت.
نویسنده و کارگردان:
محمدمهدی تدین موغاری
گویندگان : پروانه خرمی، مرتضی صابر
تهیه شده در رادیو دارالفنون
Radio.darolfunun.com