«اعوذ بالله» فقط یک ذکر نیست؛ یک تصمیم برای فاصله گرفتن از شیطان



اعوذ بالله من الشیطان الرجیم.

ما معمولاً این جمله را به عنوان یک ذکر می‌گوییم؛ یعنی پناه می‌برم به خدا از شیطان رانده‌شده.

اما یک سؤال مهم:

آیا پناه بردن فقط گفتن یک جمله است؟

تصور کنید جایی احساس خطر کنید.

آیا همان‌جا می‌ایستید و فقط ذکر می‌گویید؟

یا از محل خطر دور می‌شوید؟

طبیعتاً انسان عاقل از جایی که خطر دارد فاصله می‌گیرد.

در زندگی هم همین‌طور است.

گاهی یک دوست بد، یک رسانه بد، یا یک فضای آلوده شروع می‌کند به دروغ گفتن، غیبت کردن یا حرف‌های ناسزا.

آیا کنار همان فضا می‌ایستیم و فقط می‌گوییم:

«اعوذ بالله من الشیطان الرجیم»؟

نه.

معنای واقعی «اعوذ بالله» این است که با توکل به خدا، از آن فضا فاصله بگیریم.

از جایی که بوی شیطان می‌دهد دور شویم.

یعنی اگر جایی گناه است، از آنجا فاصله بگیریم.

اگر حرف نادرست است، گوش ندهیم.

اگر محیط ناسالم است، در آن نمانیم.

پس «اعوذ بالله» فقط یک ذکر نیست.

یک تصمیم است.

یک حرکت است.

یک درس بزرگ برای زندگی است.

یعنی از هر آنچه غیر خداست فاصله بگیریم

و خودمان را در جایی قرار دهیم که خدا راضی است.

به همین سادگی و جالب.