این اهنگ چیز های جالبی توی ذهنم نمیاره
سختی هامو بدبختی هامونو یادم میاره
من کی عضو گروه مقاومت شدم خودم خبر ندارم؟
هر کی خواست بشه
این مقاومت ها من رو از همه چی زده کرد
در من دیگر فقط خودخواهیِ زنده ماندن وجود دارد. نه فدا کردن خود برای مفهومی به اسم وطن.
عرق ملی برای من یک شعار تاریخ گذشته است و واقعا هم گذشته.
مواقعی که دستم رو روی سرم میزارم و چشمانم را میپوشانم به این فکر میکنم که این حرکتم چه معنایی دارد
در ذهنم میچرخد که ویدئو های دی ماه رو برم با هزار بدبختی و در بی پولی دوباره ببینم.
خودم را کنترل میکنم
دیگر نتوانستن و توانستن مطرح نیست
نفس که میکشی یعنی میتوانی. هرموقع نفست قطع شد یعنی دیگر نتوانستی.
استادانم برای نت بین الملل برای ۵۰ گیگ با احراز هویت ۲۵۰۰/۳۰۰۰ تومن پول دادن که داشته باشن.
چقدر زیبا
خودم موجودیم ۲ تومن بود. ^^ ۱۳۰۰ دادم دوگیگ نت بین الملل خریدم. اعتیاد چنین چیزیست یا نه برای رفع نیازه؟
نمیدانم. دیگر نمیخواهمم بدانم. به اندازه کافی نادانِ راحت دیده ام که میخواهم یکی مانند انان باشم. میخواهم یک پیری باشم که دهه ۶۰ سالگی و بازنشستگی اش را در این روز ها طی میکند نه یک نوجوان ۱۹ ساله که داشت دایره اجتماعی اش را میساخت و مهارت کسب میکرد.
توان دیگر برایم وجود ندارد
اراده وجود ندارد
تنها چیزی که من را به جلو سوق می دهد انرژی بقاست.
درود یا لعنت بر ان انرژی؟
نمیدانم اما میدانم که لعنت بر مقاومت!
لعنت بر کسی که انسانی که برای زندگی کردن امده بود را به مقاومت کردن اجبار کرد
لعنت...
خشم فروخورده ام باعث شد موهایم را برزید د پر خوردی کنم و پنیک کنم.
زندگی در ایران برای من افسردگی را شیرین کرد.
دلم میخواهدروز هایی را بگذرانم که فقط افسرده باشم نه اینکه حالی داشته باشم فارغ از کلمات . حالی دگرگون که اگر کنترلش نکنم خفه ام میکند.
مرگ بر انسان های نابالغ.