پاهامو روی زمین سرد اتاق میکشم؛
هزاران بار تا گرفتن کلمه تایید ذهنم به دیدن صورت های متفاوتشون پر میزنه
با بوسیدن لپ مادرم و با ذوق یه ساک پر از لباس و گیره مو جمع میکنم
با ماشینی که برام میگیرن به سمت پارک جنگلی حرکت میکنم
دل تو دلم نیست که دونه دونه شون رو بغل کنمممم
گوشیم رو در میارم و سعی میکنم به گوگل وصل بشم ولی با پایین رفتن خورشید انگار انتن من هم پایین کشیده میشه و از جلوی چشمام محو و محو تر میشه
آهی میکشم و موهامو مرتب میکنمو و کاپشنم رو تمیز تر میکنم رژ لب صورتی م رو چند بار روی لبم حرکت میدم و با جیر جیر ماشین سرم رو از ایینه بالا میارم
راننده صورت ارومی داره با لحن مهربونی بهم میگه می‌ره چک کنه که چیشده

مشغول خودم بودم که حس میکنم راننده از جلوی کاپوت کمرنگ میشه ...
با حس اینکه بخاطر مسافت راه خسته م خودم رو گول میزنم ولی ...



White noise