ببخشید اگه زیادی دارم ری‌اکشن نشون میدم یا یه همچین چیزی، ولی من ۱۲ ساله آرمی‌ام. اونا الهام‌بخش من بودن که کاور کردن رقص رو شروع کنم و تا الان ادامه بدم. الانم یکی از انگیزه‌های اصلی‌ من برای هنرمند بودنن.
همیشه می‌خوام بهتر و بهتر بشم تا یه روز منو بشناسن، یعنی میلی رو، همونی که هستم.
و حالا انگار رویاهام واقعاً داره به حقیقت تبدیل می‌شه. من اصلاً نمی‌تونم هضمش کنم. اگه از دستم ناراحت شدی یا اذیتت کردم واقعاً ببخشید، ولی لطفاً یه کاری برای خودت بکن.
خدابیامرزتم میلی… انگار مُرد الان. اوه شت، نه صبر کن، نمی‌تونم بمیرم، اونا الان منو می‌شناسن! کمک! کمک! کمک! کمک! کمک