تقدیم به الیا،

آن روح آرامی که مهربانی‌اش چنان نرم و بی‌صداست

که گویی حتی نسیم نیز از آزردنش شرم دارد.

الیا…

تو از آن دل‌هایی هستی که جهان کمتر به خود دیده است؛

دلی که آن‌قدر آرام و مهربان است

که گویی حتی مورچه‌ای کوچک نیز

در کنار تو احساس امنیت می‌کند.

در چهره‌ات نوری هست

که از جنس سادگی و پاکی است،

و در نگاهت آرامشی

که آدم را وا می‌دارد لحظه‌ای از شتاب این جهان بایستد.

اما چه عجیب است

که دل‌هایی چنین لطیف

گاه بیش از همه زخمی می‌شوند؛

چنان که گویی جهانِ خشن

نمی‌داند با مهربانی چه کند.

الیا،

اگر روزی اندوه بر دلت سایه انداخت

و سکوت سنگین شد،

به یاد بیاور که مهربانی تو

از آن چیزهایی است که این جهان سخت به آن نیاز دارد.

در میان این همه شلوغیِ دنیا

روحی به لطافت تو

چیز کمیابی است.

پس بمان،

ای دلِ آرام و زیبای جهان؛

زیرا حضورت

برای کسانی که تو را می‌شناسند

از هزار بهار ارزشمندتر است.

:::