☆جوونامون☆

در زمزمه‌های محو جویبارهای خشکیده و در پس‌گرد غبار کوچه‌های بن‌بست، روح این سرزمین نفس‌های بریده‌بریده می‌کشد. هر سحر، بغضی تازه در گلوگاه شهر می‌ترکد؛ بغض نسلی که میان انبوه کتاب‌های کهن و وسعت آرزوها، در قفس تنگ امروز اسیر مانده است. تلخ‌تر از نابودی یک تمدن، نگاه خاموش کسانی است که هنوز ترانه‌های عاشقانه‌ی حافظ را زمزمه می‌کنند، اما صدایشان زیر خروارها ناامیدی، هرگز به آسمان نمی‌رسد.
شاید روزی تعریف تازه و زیبایی از کشورمون داشته باشیم