سریال دکتر در لبه بحران/دکتر جزیره

امروز دلم گرفته بود، وقتی این سکانس قسمت جدیدو میدیدم خیلی حس همزادپنداری داشتم، واقعیت اینه که هرچیم بخونیم هنوز خیلی چیزا برای یادگیری هست و تموم نمیشه. خستگی و استرس خیلی رو تشخیص و کارهامون اثرمیذاره و کارمون با جون آدما درارتباطه، پس ما هرروز داریم تو یه جهنمی که خودمون انتخاب کردیم زندگی میکنیم؟ قطعا نه، هنوزم کادر درمان بودن نهایت لطف به خودم بوده و هست. هربیمار برای من دست آویزیه برای زندگی کردن. هرکدوم که خوب میشن و برمیگردن به زندگی روزمرشون برام یه هدیه است.
اما هرروز هم سایه ترس و استرسی که نکنه زندگی آدمی، عزیز یه خانواده ای رو خراب کنیم هست.
ما آدمیم، اشتباه میکنیم. اما امیدوارم اشتباهمون ختم به چیزی غیراز اسیب به بیمارمون باشه، چون بیشتراز همه، ما خودمون، خودمونو سرزنش میکنیم.