هزار و چهارصد و پنجِ عزیز،
سالی که گذشت زمستانی بود که پایان نداشت.
بهارش با سوز به لاله‌های ما زد،
از تابستان و پاییزش سردی و پژمردگی عایدمان شد.
و زمستانش... از ابتدا تا انتها خون بود...
تو سِحرِ زمستانِ ابدی را بشکن.
تو برای ما بهارِ بی‌پایان باش.

لیلی سلطانی


وَ ثَبِّتْ رَجَاءَکَ فِی صُدُورِنَا
خدایا، امیدت را در سینه‌هایمان استوار کن.

۱ فروردین-۱۴۰۵