.....................................
گاهی «پایان» نه اتفاق است نه تصمیم؛
فقط لحظه‌ای‌ست که روح دیگر حاضر نمی‌شود ادامه بدهد.
درونِ من سال‌هاست مرگی آرام جریان دارد؛
بی‌صدا، بی‌رحم… مثل دیواری که از درون ترک می‌خورد.
هوا سنگین است؛ سردی‌اش روی قلب قندیل می‌بندد،
و هر نفس بخاری‌ست کم‌رنگ، بی‌فایده.
نه اشکی مانده نه فریادی؛ فقط خلأیی عمیق،
که هر روز تکه‌ای از من را بی‌مراسم در خودش می‌کشد.
من از آن آدم‌هایم که نمی‌روند؛
آرام‌آرام از درون تمام می‌شوند.
اگر روزی کلماتم بند آمد و فقط سکوت ماند،
بدان حادثه‌ای رخ نداد—من فقط محوتر شدم؛
آنجا که شب نامِ مرا از روی دیوارِ نفس‌ها پاک کرد...
-
-
-
...........................................................................................
پری" _ سکوت ابدی