دختری مهربان بود
که با قلب کوچکش
زخم‌های زیادی را حمل می‌کرد...
تهِ قلبش،
غم
همچون نُتی از موسیقی
آرام می‌رقصید؛
زخم‌هایی
که از اعتمادِ پوچ‌شده
و از زندگیِ خسته‌کننده می‌آمد.
اما من با تمام وجودم می‌دانستم
که او می‌تواند،
حتی اگر سخت باشد،
بایستد
و پله‌های زندگی را یکی‌یکی طی کند.
دختری قوی، همچو سرو؛
آرام، همچو نسیمِ بهاری؛
مهربان، همچون شکوفه‌ی گیلاس.
ای دخترکِ زیبا و کوچک،
درست است که دنیا با تو بد کرده،
اما خودت را نباز
و با آن مقابله کن.
قلب من باور دارد
که تو می‌توانی
زخم‌هایت را ترمیم کنی
و از آن‌ها تجربه بسازی.
همیشه دوستت دارم،
کوچولوی محبوب من.

کیـم سـایـونـگ به مـحبـوبـش مـیـشـل`
1:20