تو را دوست دارم؛
نه شبیه آدم‌هایی که می‌آیند و می‌روند،
نه مثل خاطره‌ای که روزی کمرنگ می‌شود؛
تو را شبیه نفس کشیدن دوست دارم،
آرام، عمیق و بی‌آنکه بتوانم لحظه‌ای از تو دست بکشم.

میان تمام شلوغی‌های دنیا،
فقط کنار توست که دلم به آرامش می‌رسد.
انگار خدا، تمام راه‌های خسته‌کننده‌ی زندگی را
به یک لبخند از تو ختم کرده است.

اگر روزی از من بپرسند
زیباترین اتفاق زندگی‌ات چه بود؟
نمی‌گویم روزی که تو را دیدم؛
می‌گویم تمام روزهایی که بعد از آن،
با بودنِ تو معنا گرفتند.

تو فقط عشق من نیستی؛
تو همان قسمتِ گمشده‌ی قلب منی
که وقتی پیدایت کردم،
فهمیدم بعضی آدم‌ها را نمی‌شود فقط دوست داشت؛
باید با تمامِ جان،
با تمامِ عمر،
و حتی با تمامِ فرداهای نیامده دوستشان داشت.

و اگر روزی
تمام واژه‌های دنیا برای گفتنِ «دوستت دارم» کم بیاورند،
فقط دستت را می‌گیرم و آرام می‌گویم:

**من تو را فقط برای امروز و فردا نمی‌خواهم؛
تو را برای تمامِ روزهایی می‌خواهم که هنوز نیامده‌اند،
برای تمامِ صبح‌هایی که با نام تو آغاز می‌شوند،
و برای آخرین شبی که چشم‌هایم را می‌بندم؛
چون اگر قرار باشد تمامِ زندگی‌ام را در یک نام خلاصه کنم،
آن نام، تویی.**

07:05