شاید عشق، همان جایی تمام می‌شود که آدم می‌فهمد
دوست داشتن همیشه به معنی ماندن نیست.

گاهی کسی را آن‌قدر عمیق دوست داری
که حتی بعد از رفتنش هم
دلت نمی‌خواهد جای خالی‌اش را با کسی پُر کنی؛
نه از سرِ امید،
از سرِ احترامی که هنوز برای خاطراتتان داری.

عجیب است...
آدم‌ها می‌روند،
اما بعضی حضورها در نبودنشان پررنگ‌تر می‌شوند.

شاید فلسفه‌ی تلخ عشق همین باشد:
ما به آدم‌ها دل نمی‌بندیم،
به نسخه‌ای از خودمان که کنار آن‌ها بودیم دل می‌بندیم؛
و وقتی می‌روند،
فقط آن‌ها را از دست نمی‌دهیم...
خودمان را هم کمی گم می‌کنیم.

و من هنوز گاهی به تو فکر می‌کنم،
نه برای اینکه برگردی،
فقط برای اینکه باور کنم
چیزی که روزی این‌همه زیبا بود،
واقعاً وجود داشته است.