ماه زیباست
در آسمان تاریک شب
نور زیبایش را
بر زمین می‌تاباند
تا مبادا انسانی راه درست را گم کند
و شعله‌ی ترس را
در دل ساکنان ترسیده‌ی زمین
خاموش کند
اما من... من ماهم را گم کرده‌ام
ماه من مدت‌هاست
که دیگر
در آسمان تاریک زندگی‌ام نمی‌تابد
او رفته، و دیگر بر‌نمی‌گردد
ماه من به آرزویش رسید
به آرزوی بی‌رنگ نمردن
زیرا 《آبی‌تر از آن بود که بی‌رنگ بمیرد》.
اما با رفتنش
آسمان زندگی‌ام سیاه‌تر شد
و من را ترسیده و غمزده
در دنیای بی‌رحم و پر از ترس
رها کرد و خود
به دنیای پر از نور سفر کرد
........
تقدیم به خانم حداد، معلم شهیدم؛ که برای من حکم مادر رو داشت.