خب سلامی دوباره بعد از یک روز نبودن
همین الان بعد از امتحان زبان قسمت12 سریل عزیز و قشنگم رو تموم کردم
به معنای واقعی شاهکار بود:)
بعد از سریال وقتی زندگی بهت نارنگی میده بهترینه واسه ی من=)
سریالی ک در عین سادگیش پر از معنی - حس خوب - زندگی کردن رو بهت یاد میده+++
این سریال ی جورایی باعث شد حس کنم منم وجود دارم و دلم میخواد برم لب ی پرتگاهی کوهی چیزی
داد بزنم: هستی ! هستی!
قطعا توی کوچه و لب پنجره نمیشه :) خنده ی زیاد
ولی میرم ی دشتی جایی و حتما انجامش میدم و از ته دل
ی چیز دیگم ک خیلی برام جالب بود اون ساعتِ احساس بود
باعث شد فکر کنم الان من چه حسی دارم؟
نمیشه واسه هر ثانیه از زندگیت این کاررو انجام بدی ولی واسه گاهی اوقات و لحظه های مهم میشه")
مثلا الان حس هیجان - خوشحالی - انگیزه دارم
ی استرس کوچولی عم هست
ک باز دوباره باعث معده درد من شده
میخواستم به مامانم بگم دوباره معده درد هام شروع شده ولی پشیمون شدم
فعلا ی مدت کوتاه ِ دیگه ای تحمل میکنم و همون قرص های معده قبلم رو میخورم و اگر خوب نشد میرم دکتر
قول! به خودم و هالمونی و همه ی کسایی ک از ته دل دوسشون دارم:)
اوایل سریال دونگ مان برام رو مخ بود با اون پر حرفی هاش:)
ولی دیدم منم ی دونگ مان پر حرف درونم دارم فقط برعکس دونگ مان من میتونم مدت ها سکوت کنم و بدونم ک کاملا زندم
ی چیزی ک همیشه خودمو بابتش سرزنش میکردم احساساتم بود
چرا؟
چون من آدم زیادی احساسی هستم
ی جورایی واسه هرچیزی ی حسی تجربه میکنم
و کاملا از چشمام مشخصه
ولی بعد از دیدن سریال فهمیدم ما آدما با احساساتمون زنده ایم