من نمی دانم هیچ نمی دانم.
گاهی با خود فکر می کنم چقدر دنیا هیچ است.
اما بعد ها به این نتیجه می رسم که کاش واقعا هیچ بود. کاش درد نبود و هیچ و درد و درد و هیچ و درد و تنهایی.
کاش واقعا هیچ بود.
نمی دانم، فکر می کنم آن روح خوشحال سال ها پیشم، جسمم را ترک کرده، پرواز کرده و رفته است. روح جدیدی وارد بدنم شده است. اوه، درست متوجه شدید؛ من آن قدر تنها هستم که روح خودم هم ترکم کرده باشد.
و می گویم نمی دانم چون احساساتم را نمی دانم. نمی دانم گاهی واقعا فراموش می کنم با من چه کردید گاهی فراموش می کنم دنیا با من چه کرد. و نمی دانم نام آن حس خنده است یا هیچ.
من می دانم دنیا مسطح است، می دانم چون من از گوشه ی آن سقوط کردم و در خلاء معلق مانده ام، بدون اکسیژن، بدون نفس کشیدن، اما همچنان زنده ام.
دانشمندان همیشه اشتباه می کنند؛ می گویند قلب فقط عضوی است که خون ترشح می کند و مغز احساسات را درک می کند؛ پس بگویید بگویید چرا وقتی درد دارم قلبم درد می گیرد چرا می خواهد بایستد. بگویید. خواهش می کنم خواهش می کنم خواهش می کنم کمکم کنید.
می توانم تا هنگامی که زنده ام بگویم خواهش می کنم.
خیلی سخت است خیلی سخت است خیلی خیلی سخت است خیلی سخت است خیلی سخت است خیلی خیلی سخت است.
خواهش می کنم خواهش می کنم خواهش می کنم خواهش می کنم درست شود. خواهش می کنم این کار را با من نکنید.
خواهش می کنم خواهش می کنم خواهش می کنم...
گزیده ای از دفترچه خاطراتم
*عاف
فقط تا امشب جواب کامنت می دم.