شبی کار اندوه بالا گرفت چه بغضی میان گلو جا گرفت عجب شعله ای در دلم پا گرفت غم رهبرم جان ما را گرفت نگاهم به خالی ترین صندلی است دلم تنگ لبخند سید علی است فلک سوخته در آتشی شعله ور اگرچه غمت داغ زد بر جگر پر از شوق شد جانم از این خبر علم را پدر داده دست پسر