مهتاب ای مونس عاشقان روشنایی آسمان آی، مهتاب ای چراغ آسمان روشنی بخش جهان کو ماهم نزدت چه شب ها با او در آنجا بودیم فارغ ز دنیا، لب ها به لب ها بودیم با یکدگر ما، پیش تو تنها بودیم مفتون و شیدا غرق تماشا بودیم مهتاب امشب که پیش توئم او رفته و من مانده ام آه، افسوس رفت و آن دوران گذشت سر نهم بر کوه و دشت از هجرش نزدت چه شب ها با او در آنجا بودیم فارغ ز دنیا لب ها به لب ها بودیم با یکدگر ما پیش تو تنها بودیم مفتون و شیدا غرق تماشا بودیم