این ترانه از زبان یک نقاش است که خاطرات دوران جوانی و آتلیهاش در محلهٔ مونمارتر پاریس را مرور میکند، روزگاری که بههمراه معشوقهاش، تهیدست و گرسنه اما دلخوش بودند. «لا بوئم» مرثیهای بر گذر عمر و جوانی از دست رفتهاست. ازناوور این ترانه را نوعی وداع با خاطرات زندگی قلندرمآبانه در مونمارتر دانستهاست.