(نمیخوام چسناله کنم-_-)
ساعت روی دیوار جلو می‌رود و هیچ‌چیز را توضیح نمی‌دهد.
آدم‌ها می‌آیند، نامی روی زندگی‌ات می‌گذارند و روزی مثل خطی پاک‌شده محو می‌شوند.
من مانده‌ام و صورتی که هر سال آشنایی‌اش با من کمتر می‌شود.
انگار هویت، اتاقی‌ست که صاحبش مدت‌هاست از آن بیرون رفته.