میکادو یکی از هوشمندانه‌ترین آثار تاریخ اپرای کمیک است؛ اثری که پشت ظاهر رنگارنگ ژاپنی، لباس‌های فاخر، موسیقی دلنشین و شخصیت‌های مضحکش، نقدی تند بر سیاست، دستگاه قضایی، بوروکراسی، سانسور و ریاکاری اجتماعی بریتانیای عصر ویکتوریا وارد ساخته است،این اپرا در سال ۱۸۸۵ به صحنه رفت و حاصل همکاری ویلیام‌گیلبرت و آرتور سالیوان بوده است،یکی از زیرکانه‌ترین شخصیت‌های این اپرا، پو-باه است،شخصیتی که تمام مناصب مهم حکومتی از جمله مقام‌های قضایی، اداری و تشریفاتی را بر عهده دارد اما وی تجسم یک نظام اداری بیمار است که در آن مقام و منصب از شایستگی مهم‌تر است،قدرت در دست گروهی محدود متمرکز شده است، افراد برای منافع شخصی خویش از جایگاه عمومی شان استفاده می‌کنند و عنوان‌های پرطمطراق جای خدمت واقعی را گرفته است.گیلبرت با خلق پو-باه، نوعی طنز سیاسی می‌سازد که هنوز هم برای مخاطب امروزی قابل فهم است.یکی دیگر از نکاتی که باید به آن توجه کرد این است که گیلبرت قصد نداشت که تصویری مستند از جامعه ژاپن ارائه دهد.شهر «تی‌تی‌پو» شهری خیالی است و نام‌هایی مانند نانکی‌پو، یام‌یام، پو-باه و کو-کو بیشتر جنبه بازی زبانی و کمیک دارند.در حقیقت، ژاپن در این اپرا تا اندازه زیادی وسیله‌ای نمایشی برای بازنمایی جامعه بریتانیاست.
از بل کانتو تا اپرتا به زودی توسط نشر فروین روانه ی بازار نشر خواهد شد